Antakya’da öldürülen yedi kişiye ağıt

Zalim Edip bize düşündü hile Ümit etmez idim aklıma gele Hepimizi dizdi birerle kola Kesin kararını vermiş ağlıyor Muhtar ile bekçi boyandı kana Hasan ile Mesut yatar yan yana Yunus Ali der ki: Su verin bana Hayatları sona ermiş ağlıyor Tavuklu köyünde cinayet oldu Edib’i sorarsan intikam aldı Sekiz tane hane ünleyip kaldı Hoca kefenleri sarmış ağlıyor Tabut hazır cenazenin taşında Komşular oturur meyte başında Yağlı kurşun muhtarımın döşünde Köylü cesetleri dermiş ağlıyor Sekiz tane aile kara bağlıyor Yavruları babam diye ağlıyor Anneler bacılar bağrın dağlıyor Kurşun kollarını kırmış ağlıyor Yedi tane yiğit uyur uyanmaz Kurşun yaresine canlar dayanmaz Ahirete gidenler geriye gelmez Yetimler mezara varmış ağlıyor Geçicioğlu der ki gençlik çağında Artık güller açmaz oldu bağında Antakya ilinin Samandağı’nda Yediden yetmişe durmuş ağlıyor