ASTSUBAY AYHAN EKİCİ’NİN AĞIDI

Henüz yedi yaşında okumak için gurbete çıkan ve çektiği bu sıkıntının meyvesi olarak astsubaylık mesleğini kazanan komutan Ayhan’ın hüzün verici hayat hikâyesi tüm Afşin’i derinden sarsmıştır. Askerlerle çıktığı operasyonda büyük bir fedakârlık örneği gösteren Astsubay Ayhan Ekici, emrindeki askerleri korumak isterken kendisi vurularak oracıkta şehit düşmüştür. Tüm şehitlerin olduğu gibi onun cenazesi de bir ihtişamla kaldırılır. Cenazesine tüm rütbeli askerler, Afşin’in bütün köylerinden sivil halk katılır. Peygamberlerin bile imrendikleri şehitlik makamına yani ebedi yolculuğuna dualar ve sevgiler eşliğinde gönderilir. Annesi Dudu, bir taraftan ağlarken diğer taraftan da oğlu şehit olduğu için teselli bulmaktadır. Yine de aralarındaki geçici ayrılık onu üzüyor, ona kavuşmayı dört gözle bekliyor ve dilinden şu nağmeler yükseliyor: Gadanı alayım Eşe Tekeri dayanmış daşa Ağlan eller buna ağlan Bizim yiğidimiz paşa Yiğit yapmış duvar gibi Her parmağı hıyaz gibi Paşalar üstüne düşmüş Kan akıyor boyar gibi Şivara gönlüm şivara İnce sararlar duvara Yaralılar duvar olur Döndür yönünü pınara Atlamış geçmiş dereyi Gelin giyinmiş karayı Gâvur umuş seni vuran Yiğit sana nasıl gıymış Atlet, işlik delik delik Almış omzunda soluk Gâvurmuş seni vuran Yiğit sana nasıl gıymış Yaz gelir bahar erişir Koyun kuzuya karışır Hele babasını bir görsen Toza toprağa karışır