DURAN AĞANIN AĞIDI

Baçkar Kasabasında kıralar diye bilinen ailenin ağası Duran Kaye kırk beş yaşlarında siroz hastalığından ölür. Ağaya hanımı Hatice tarafından yakılan ağıttı: Koca ile Durmuşali Odasına döşen halı Ağam şimdi raydan gelir Düzün kaymak ile balı Arıstıl’ın başıydı Üç avradın eşiydi Küsmüş de gelmiyor beyim Binboğanın kışıydı Hele Ağa’m sana n’oldu Has bahçede gülün soldu Buna nasıl dayanmalı Mühürü cebinde kaldı Hemi ağlayak hem de durak Buyurun odaya inek Büyük küçük toplansın da Mühürü hocaya verek Karakoca bahçe dikmiş Tutuna verin dayağı Ağam geriden gelirken Hükümet kalkar ayağa Karyolayı danedim ki Nic’olmuş Ağa’mın yeri Binboğaya çadır tutmuş Sürüsü Erzurum moru Kır at avluda kişniyor Kayunu çayır dişliyor Hangi şerefini söyleyim Tarlada makinesi işliyor Ata biner tay peşinde Terziye asbab kestirmiş Saat kordonu döşünde ……………………… Derin suyun adasına Karşı durak gadasına Hep dostların savışıyor Hiç inmiyor odasına Atının arnı sakar Bi yol yürür bi yol seker Kocayınan Durmuş Ali Melül melül yola bakar Elime aldım nacağı Dolandı dibi bucağı Andırın balerin iner Sürün kahveyi ocağa Odada levha yazılı Yüreği dertli sızılı Nasıl kıydın Kadir Mevlâ’m Ardı ufacık kuzulu Adananın dağlarına Ateş düşsün bağlarına Koçunan şerefe gider Çağılhan’ın bağlarına Sabah namazında kalktım Sesimi güvercine kattım Yurtsuzumuş benim beyim Adana’yı mekân tutum Nere varsam ora işli Ardında kara nakışlı Borü çifte arkadaşlı Bekliyom ki gelir diye Kocamın yerine tuttum Koçalimi çiftçi ettim Bahtı karaymış Kadir’in Onu da babasız büyüttüm Yüce çardak büyük havlu Böyle mi feleğin kavli Ben bunları büyütemem Altısı da ufak yavru Kadir de beşikte ağlar Yol vermez amansız dağlar Adanada büyük beyler Varsan babanı verir m’ola Döşü kakın kuluncu enli Kenni benim beyim kenni Şu dünyayı hep dolansam Yoktur beyim gibi ünlü Fadimem gözümü dağaner Muhlisem her gün ağlar Şöyle döndün baktın ki Bakışım ele boynunu büker Hasta beyim beyim hasta Su içirrim cıncık tasta Eğer beyim iyi olursa Bir yılda toplarım deste