Ede Ömer

Mükrimin Halil lisesinde bir hademeydi Bunu köyden birçok kişi bilmezdi Yıllık izninde bir ay ekin biçerdi Yok olan köyümüzde bir çınardı Ede Çarşıda, pazarda gördüğünde beni “Baban köye ne zaman gelecek?” derdi Caminin bahçesindeki üç-beş kişiden biriydi Yok olan köyümüzde bir çınardı Ede Aniden ölümü tüm köylüyü şok etti Önce buna kimse inanmadı, inanmak istemedi Bir kış günü ruhunu Hakk’a teslim etti Yok olan köyümüzde bir çınardı Ede Karlı, buzlu, soğuk bir kış günüydü Babam telefon açtı haber etti “Duydun mu Nizamettin, Ede Ömer ölmüş!” dedi Yok olan köyümüzde bir çınardı Ede