GÖNÜL İNSANI OLMAK

Rabiha KARAGÖZ Yaratılanlar içinde belki de sadece insana verilen en büyük hediyelerden biri gönüldür. İnsan gönlünün derecelerine göre alçalır ya da yücelir. Gönül; vicdan, merhamet, acıma ya da acımasızlık gibi duyguları içinde barındırır. Kalple gönül aynı şeyler değildir. Kalp sadece vücuda kan pompalayan, vazgeçilmez ama ruhsuz bir organdır. Fakat gönlün içinde, bir ruh, bir hayat, bir ışık vardır. Bir de gönül insanı olmak, gönüllere hitap etmek, gönüllere taht kurmak var ki, ne mutlu o gönül erlerine, kalpleri fethedenlere. İşte burada dikkatleri bir noktaya çekmek istiyorum. O da bu güzel insanları, diğerleri ile karıştırmamak gerektiği hususudur. Bizler maalesef hakiki gönül insanıyla, çevresinde bir sürü sahte dostluklar kurmuş, eli kolu uzun diye tabir ettiğimiz, gönül insanıymış imajı veren şahsiyetleri birbirine karıştırıyoruz. Arada ki ince çizgiyi ayırt edemiyoruz. Peki, hakiki gönül insanı kimdir? Onları diğerlerinden nasıl ayırmalıyız? Hangisinin eşiğinde hizmetkâr olmalıyız Öncelikle gönül insanı hasbidir, Allah adamıdır. Yaptığı her şey, attığı her adım, aldığı her nefes, hatta kılının kıpırdaması yalnız Allah rızası içindir. Yoksa kimsenin takdirini almak ya da makam, mevki, şan, şöhret gibi gizli emelleri yoktur… Diğeri ise hesabidir. Zahiren halkın içinden, halka yardım eden, fakire yoksula iş aş sağlayan gibi görünse de, batında attığı her adımda gizli hesapları, menfaatleri vardır. Güya eli kolu uzundur. Üst mevkilerde tanıdıkları vardır. Şanlı ve de şöhretlidir. Gönül insanı ile aranızda mesafeler yoktur. Her daraldığınızda bunaldığınızda onun hayali bile ferahlatır içinizi… Yani “Şu anda ona ulaşsam benim bu kalp daralmamı giderir” der felah bulursunuz… Diğer insan ise hep meşguldür, önemli işlerli vardır. Fakat en yakın zamanda size dönecektir. O an için menfaati yoktur ki Gönül insanını gördüğünüzde, hal ve tavırları ile Rabbinizi hatırlatır size. Hani Esma’da Müsemmayı görmek vardır ya! Adeta Rabb’inin bir ismi olurda, onda yalnız yaratanın sanatlarını görürsünüz. Ondaki derin manaya visal bulursunuz. Yol olur da sizi yüce Mevla’ya ulaştırır. Ve tıpkı ayette zikredildiği gibi, salih kullardan olur, size hakkı ve sabrı tavsiye eder. Diğer insansa, Hani gönül insanı olma müsveddesi, hal ve hareketiyle hep kendini aksettirir. Rabbinin ayinesi olma yolunda hiçbir çabası yoktur. Kendini oynar. Onda hep onu görürsünüz. Her yaptığı iyilik gibi görünen şeylerin arkasından kimliğini benliğini sokar gözünüze gözünüze. “Ben senin işini yaptım!” der ve gizli şirke doğru yol bulur kalbinin ta derinlerinde. Hâlbuki gönül insanı öyle midir? “Yaptırıldı.” der. “Ben yalnız bir sebebim. Sen müsebbibe bak ve yalnız ona teşekkür et.” der ve aradan sıyrılıverir Hızır (a.s) gibi… Ve gönüllere taht kurmuş insan hissettirmez. Zamanın birinde kulaklara küpe olası bir söz işitmiştim de, deniyordu ki; “Vücudumuz da ki organlar kendini hissettirmeye başlarsa arıza var demektir.” Mesela kalp. Yaşam kaynağımızdır. Her zaman atmalıdır. Hep var olmalıdır. Ama çoğu zaman bedendeki varlığını hissetmeyiz. Ne zaman ki teklemeye başlar, biliriz ki arıza var. Keza diğer organlarımız da öyledir. Onların vücudumuzdaki varlıklarını hissedince ya midemiz ağrıyordur, ya şeker vardır, kalp vardır. Yok, hissetmiyorsak işler yolundadır. Gönül insanı da öyledir ya! Hayatımızda hep vardır. Hayatımızın idamesinde önemli rol oynar. Ama varlığını bize hiç hissettirmez. Zaten hissettirmeye başladığında gönül adamlığında arıza çıkmış demektir. Artık o gönül insanlığından çıkmış öteki olmaya başlamıştır. Diğer insanınsa varlığını benliğini hep hissedersiniz. “Bana şunu şunu yapmıştı. Acaba karşılığında ne yapsam, ne bekliyordur?” diye içinizi kemirir durur. Çünkü o bunu size ima eder durur. Beklentileri vardır. Sonra da çıkar “Efendim ben şu zaman sana şunu yapmıştım. Şu işini bitirdim. Şöyle eserler bıraktım. Ben olmasaydım ne yapardınız?” diye orada burada nutuklar atar. Gönül insanını taşlasanız da kovsanız da o yine size dua eder. Yüzünün kanlarını siler de “Yarab! Helak etme bu insanları mümkün ise hidayete erdir.” der. Bir bedevi olsanız, gelip o gönül insanının yakasına yapışıp, bir eşkıya gibi “ Bana bütün malını mülkünü vereceksin!” dediğinizde orada bulunan bu gönül insanının sadık yarenleri, üzerinize yürüyünce, onları bile durdurur da “Bu insana ne istiyorsa verin!” der. Çünkü dünyaya gelmiş geçmiş en büyük gönül insanıdır. O, Resulullah (s.a.v)’ dır. Bu hali ile ona hizmet etmek, davasına gönül vermek de kaçınılmaz olur. İşte hakiki gönül insanlığı budur. Yüksek ve hakiki gönül insanlığı asıl ona denir ki, asaletiyle ihlâs ve samimiyetiyle, size hizmet etsin, sizi davasına hizmet ettirsin. Dünyevi menfaatlerin bittiği yerde, Allah’ın rızasını başlatsın ve nasıl gönül insanı olunurmuş insanlara göstersin. Gönülleri fethetsin, gönüllerde yaşasın, oralara taht kursun da “Gönül insanı” olsun… size zaman ayırsın.