KADERİN BÖYLESİ

Dünyaya geldiğim günden bu yana Güldürmedi bir gün yüzümü Mevla’m Ne ettim kendime n’eyledim bilmem Neden kara yazmış yazımı Mevla’m Gece gündüz hiç durmadan çalıştım Zaman geçti her çileye alıştım Bir damla düşmeden sele karıştım Nedense çok gördüm azımı Mevla’m Tomurcukken poyraz vurdu gülümü Neye uzattımsa tuttu elimi Kuruttu kökümü kırdı dalımı Baharda getirdi gözümü Mevla’m Sen diledin Mevla’m, sen verdin bana Sen aldın ateşi, sen yaktın cana Doyamadım Dilaver’im ben sana Yoksa kör mü etti gözümü Mevla’m Feryat etsem kimse duymaz çağrımı Söktün ciğerimi ezdin bağrımı Aldın benden kara gözlü yavrumu Yaktın ateşlere özümü Mevla’m Şu dünyada bir murada ermeden Acı tatlı günlerini görmeden Anne baba şefkatine doymadan Ayırdın yuvadan kuzumu Mevla’m