CEVDET KABAKCI Kahramanmaraş halkı milletine, dinine, toprağına bağlıdır. Çalışkan ve sabırlı olup, sade bir hayat yaşarlar. Hiçbir zaman milli ve dini inançlarından ödün vermemişlerdir. Bağımsızlığının sembolü bayrağıdır. Bayrağını ve toprağını canı pahasına da olsa korumaktan çekinmez. Yabancı bayrağının altında yaşamaktansa ölümü tercih eder. Parola “Ya Bağımsızlık, Ya Ölümdür”dür. 1515 yılından beri Osmanlı İmparatorluğu’nun bütün cephelerinde çarpışmış, hatta göç ederek zamanın serhat şehirlerine yerleşerek kale muhafızlığı görevi yapmıştır. Bugün, Kıbrıs’ta, Bulgaristan’ın Harmanlı, Yunanistan’ın Dimetoka bölgesinde ve Balkanların birçok yerinde Maraş isimli yerlere rastlamak mümkündür. Kurtuluş Savaşı’nda kendi şehirlerini kurtardıktan sonra, Antep, İslahiye, Bahçe, Haruniye, Osmaniye ve hatta Kozan’ın yardımına koşmuşlar, buralarda şehitler vermiş ve gazi olmuşlardır. Antep’e gidecek birliklerin donatımına, bir taraftan erkekler artırmaya konulan bir tespihe büyük para verirken, kadınlar; bileziklerini, küpelerini, gerdanlıklarını çıkararak içten gelen samimi bir duygu ile seve seve vermişlerdir. Bu savaşta Kahramanmaraşlılar, Türk ve dünya askeri tarihine gayri nizami savaşın en güzel örneğini yazdırmışlardır. Şimdi de Kahramanmaraşlılar için yazılanlara bir göz atalım: Maraş’ın kurtuluşu üzerine 12 Şubat 1336 tarihli Heyeti Temsiliye namına
Mustafa Kemal imzasıyla, Maraş Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’ne, Maraş Belediye Riyasetine ve Maraş’ta Kuvayı Milliye Kumandanı Kılıç Ali Bey’e telgraf çekilmiştir. “
Çarpışan ve nihayet muvaffak olan Kahramanmaraşlıları bütün memleket namına tebrik ve tazize şitab ederiz. Maraşlılar bu kahramane müdafaaları ile dava-i milliyenin ulviyetini ve milletimizin yaşamak, müstakillen yaşamak hususundaki irade-i aliyyesini bütün cihana ibraz ettiler. Şühedalarımıza dualar, selamlar.” Aynı tarih ve “Tehiri gayr-ı caizdir” ibaresiyle
Heyet-i Temsiliye namına
Mustafa Kemal imzasıyla bilumum Müdafaa-i Hukuk Cemiyetlerine de şu telgraf çekilmiştir: “
Düşman taarruzuna karşı kahramanca silaha sarılan Maraşlı kardeşlerimiz yirmi güne yaklaşan bir zamandan beri kan ve ateşler içerisinde istilacı Fransızlara, onların silahlandıracağı hunhar Ermenilere karşı savaşmakta idiler, 10-11 Şubat gecesi düşmanı İslahiye istikametinde firara mecbur ederek mevcudiyet-i milliyelerini kazanmaya muvaffak olmuşlardır.”
- kolordu Komutanı Kazım Karabekir Paşa 13 Şubat 1920 tarihinde Maraş Mutasarrıflığına şu telgrafı çekiyordu:
“Maraş kahramanların Türklüğe has olan celadet ve fedakarlıkları neticesinde sevgili bayrağımızın yine Maraş üzerinde dalgalandığını haber almakla bütün kolordum en büyük sevinçler duymaktadır. Öldünüz, fakat Türklüğü öldürmediniz. Tarih-i millimize kanınızla ve hayatınızla emsalsiz bir menkıbe-i celadet yazdınız. Maraşlıların ve sizin alnınızdan öper, kolordumun hissiyat-ı mimanesini arz eylerim.” Heyet-i Temsiliye tarafından Maraş ve Antep cephelerinde görevlendirilen Kılıç Ali Bey, Maraşlıları şöyle anlatıyor: “Maraşlılar, gürbüz, sağlam, cesur, mert insanlardır. Daima güler yüzlü olan ve benim eski tanıdığım Maraşlılar, zamanında sakin durmasını bilen ve zamanı geldiğinde de kudretinden bir şey kaybetmeksizin sesini dünyaya duyurarak ateş püsküren temiz yürekli yiğitlerdir. Milli taassupları kuvvetliydi. Bu konudaki hassasiyetlerini fiilen göstermişlerdir. Dostlarıma dost, düşmanlarıma düşman olan yiğit Maraşlıları ben çok severim. Buranın halkı ile siperlerde diz dize, dirsek dirseğe savaşmış olmak benim için unutulmaz bir hatıradır.” Yazar Murat Sertoğlu “Kendini Kurtaran Şehir, Kahramanmaraş’ın Destanı” isimli Tercüman gazetesinde yayımlanan tefrikasında görüşlerini; “Maraş’ı emsalsiz bir bayram havası içinde tanıdım ve gördüm. Onları bütün yüreğimle sevdim. Onlara hayran kaldım. Atatürk’ün, Cumhuriyet’in onuncu yıl dönümünde söylediği bir vecize vardır: NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!, buna ilave etmek lazım; NE MUTLU MARAŞLIYIM DİYENE!” diye ifade etmiştir. Şimdi de bir Fransız’ı dinleyelim. 1939 yılında balkanlı gazetecilerle birlikte, Fransızların geçilmez sandığı
Maginot hattını gezen gazeteci
Celalettin Ezine’ye Maraş Harbi’ne katılan Fransız Tabip Yarbay’ın söyledikleri: “… Umumi harbin sonu idi. Topunuz tüfeğiniz yoktu. Fakat derme çatma kuvvetlerden müteşekkil kıtalar ve şehrin ahalisi, dünyanın en muntazam ve galip ordusuna, bize karşı koydular. Kolsuz yaralıların, silahlarının namlularını dişleri ile sıktıklarını, kadınlarınızın omuzlarında cephane taşıdıklarını gördüm. Akıllara sığmadı. İnsan havsalası ve mantık denilen şeylerin saçmalığına o gün şahit oldum. Ordu taktiği ve kitaplarda okuduğumuz sevkülceyş kanunları Maraş’ın önünde iflas etti.” Kahramanmaraşlılar gösterdikleri bu kahramanlıklar sonucu TBMM tarafından 2626 numaralı ve 66 sayılı kanunla Kırmızı Şeritli İstiklal Madalyası ile onurlandırıldı. Böyle bir madalya dünyada ve Türkiye’de ilk defa bir şehir halkına verilmekteydi. Milli şairimiz
Mehmet Akif Ersoy, Maraşlının kahramanlığını
19 Kasım 1920 günü Kastamonu Nasrullah Camiinde verdiği Milli Vaaz’ında bütün Türk Milleti’ne şöyle haykırarak misal gösteriyordu:
“Ey Cemaat-i Müslimin! Size bu kürsüden ecdadımızın kahramanlıklarını hikaye edecek değilim. Çünkü ibreti maziden göstermektense, halden misaller getirmek daha kestirme olacak. İşte Maraş ve Adana havalisindeki bir avuç kahraman dindaşımız bir senedir Fransızların toplarına göğüs geriyorlar. Etraftan ciddi bir imdat alamadıkları, ehemmiyetli bir yardım görmedikleri halde, düşmanın en müthiş silahlarla müsellah bulunan ordularına karşı duruyorlar. Yağmur gibi yağan kurşunlar, yıldırım gibi inen gülleler bunların azmini sarsmadı. İslam’ı sonuna kadar müdafaa için vermiş oldukları ahde, can kaygısı, ölüm korkusu gibi şeylerin zerre kadar tesiri olmuyor. İşte evvela İngilizlerin, sonra Fransızların hücumuna göğüs geren, bundan başka İngiliz, Fransız silahlarıyla teslih edilen Ermenilerin de türlü türlü melanetlerine hıyanetlerine maruz kalan şu bir avuç Müslüman ye’se kapılmadı, ezme sarıldı. Bulabildiği kuvvetle, silahla, mücadele meydanına atıldı…” 
