KEVEN’E GİDERKEN YAKILAN AĞIT

KEVEN’E GİDERKEN YAKILAN AĞIT Zaman kıtlık yıllarıdır. İnsanların açlık çektiği, devletin zayıf düştüğü günlerdir. Ev horantasının, her ferdinin çalışmasına rağmen karnının doymadığı yıllardır. Ne insanların geleceğe ait bir hesapları, ne de yaşadıkları güne dair bir planları vardır. Bu ağıdı yakanın, şiirde geçen Mandır ifadesinden Elbistan’ın Gökçeören köyünden veya Kökez’den olduğu sanılmaktadır. Hayvanlar için konulan saman, kış çıkmadan tükenmektedir. Samanı tükenen hayvan sahipleri hayvanlarına keven denilen dikenli yaban otunu ütüp doğrayarak saman niyetine vermektedirler. İşte, böyle kevene giden biri tarafından söylenilen keven ağıdı: Sabahınan erken burdan kalkmalı Gün değmeden ta Mardın’a çıkmalı Kimini ütüp de kimin yakmalı Ben senin kahrını çekemem keven Sabahınan erken burdan gitmeli Hemi doğramalı hemi ditmeli Hasan Paşa gimi hizmet etmeli Ben senin kahrını çekemem keven Âşık da söylüyor kendi özünden Eli üşün yaş dökülür gözünden Bir çüt bir tek koç öküzün yüzünden Ben senin kahrını çekemem keven Ahmet ÇITAK