Namık Kemâl’in kabri başında

Namık ne yatarsın kalk yeter Sen gibi zindana giren kalmadı Arslanlar kendini riyaza çekti Dağlar çakal doludur ceren kalmadı Ben de şaştım şu alemin işine Nazar ettim dağ ve sahra taşına Kartal yuva yaptı gülün başına Bülbülün gülünü deren kalmadı Vatan vatan diye canını verdin Nihayet bu zalim toprağa girdin Bu habis dünyayı cennet mi gördün Bağlar gazel döktü püren kalmadı Namert meydan aldı bulunmaz kerem Sızılar vicdanım derinler yarem Garibim gurbette tükendi parem Fakirin gönlünü gören kalmadı Bir su ver ki serpem gönlüm başına Bülbül kondu mezarının taşına Aldandıysam bu dünyanın kaşına Asıl visaline eren kalmadı Hani o sekavet, hani o Ali Zülfikar sallayan o çelik kolu Hakk’ın niymetiyle dünya dopdolu Sofrayı meydana seren kalmadı Kalk sayalım bu dünyayı kaç köşe Sen de şaşırırsın görsen bu işe Kadınlar erkekler oynar döş döşe Bu fecaat hali yeren kalmadı Kamil Bozkurt sahar vakti söylenir Seksen tümen bu diyarda eğlenir Türk’ün yamacında cihan bağlanır Karşımıza çıkıp duran kalmadı Halk Şairi Kamil BOZKURT