Nusretüddin Hasan Bey’in Oğulları Dönemi

6.1. Muzafferûddin Bey (1234-1241)

I.Alâeddin Keykubâd Maraş Emiri Nusretüddin Hasan Bey’i ortadan kaldırdıktan sonra Maraş emirliğini oğullarına bıraktı. Onun oğullarından önce Muzefferûddin Maraş emiri oldu. 1234–1241 arasında Maraş’ı yöneten Muzefferûddin, Selçuklu devletine sadakatle hizmet ederek babasının ve akrabalarının öldürülmesinden dolayı sultana herhangi bir düşmanlık beslemedi. I. Alâeddin Keykubâd’ın ölümü ve yerine geçen oğlu II. Gıyâseddin Keyhüsrev’in saltanat sürdüğü 1237-1246 yılları arasında Nusretüddin Hasan Bey’in oğullarının Maraş hâkimiyeti devam etti. II.Gıyaseddin Keyhüsrev, babasının ölümünden sonra Kayseri’de tahta çıktı. Bu arada dostluğu ilerletmek amacıyla Halep Eyyubi hükümdarı Melik Nasır’a kızı Gaziye[1] Hanımla evlenmeyi, kendi kız kardeşini de ona vermeyi teklif etti. Bu evlilik hazırlıkları ve nikâh için Melik Nasır ünlü müellif İbnü’l-Adim Kayseri’ye gönderdi. Bu vesileyle Halep üzerinden Akçaderbend’e gelen ve buradan da Elbistan üzerinden Kayseri’ye giden İbnü’l-Adim yöre hakkında bilgiler verir. Sultan II.Gıyaseddin Keyhüsrev gönderdiği elçiler vasıtasıyla, İbnü’l-Adim’i Elbistan ve Akçaderbend’de karşılaşmıştır.[2] 1240’da Selçuklu hizmetinde bulunan Harizm askerlerinin isyan ederek Harran taraflarına çekilip Halep ile Kayseri arasındaki Maraş ve Elbistan üzerinden geçen kervan yollarını vurmaları üzerine tedbir almak gerekti. Harzem askerlerine karşı Güneydoğu Anadolu’da bulunan Artuklu beyleri ve Halep’teki Eyyubiler, Selçuklulardan yardım istediler. Bunun üzerine Sultan II.Gıyaseddin Keyhüsrev Malatya, Maraş, Elbistan ve Harput’tan (Elazığ) toplanan 3.000 kişilik kuvveti Malatya subaşısı Tercüman Zahireddin Mansur komutasında yardıma gönderdi. Harekete geçen Selçuklu ordusu Birecik üzerinden Fırat’ı geçipHarran tarafına yönelerek Harzem askerlerini mağlup edip ticaret yollarının güvenliğini sağladı.[3] [1] Gaziye Hanım: Kayseri’de öldürülmüş olup kabri Sivas Caddesi üzerinde bulunan Çifte kübbet bulunmaktadır. [2] Turan, s.406. [3] İbn Bibi, II, s.41;Turan, s.417.