PEHLÜL DEMİR’İN GÜLPERİ’YE AĞIDI

Gülperi, Karagöz köyünde bir ağanın kızıdır. Evlendirildiği kocadan ayrılmış, baba evine dönmüştür. Gülperi’nin babasının evinde yedi senedir hızmekerlik eden Erzurum muhaciri, evli ve üç çocuk babası Pehlül DEMİR bir gün ahırda malların yemini suyunu verirken Gülperi ahıra girer ve Pehlül’e “Rüyamda beni sana vermişlerdi. Ben de, beni bu Pehlül’e mi layık gördünüz? Dedim, o ara uyandım.” der. Dinlediği bu rüyadan sonra, Gülperi Pehlül’ün aklından hiç çıkmaz olur. Nihayet aklından gönlüne geçer. Bu durum Gülperi’nin kardeşinin kulağına kadar gider. Kardeş, Pehlül’ü sıkıştırır. Pehlül çareyi köyden ayrılarak Emirli’ye göçmede bulur. Bu durum Pehlül’e çok dokunur. Bir yanda garibanlık, bir yanda sevdiğini inkâr eden Gülperi bütün bunların üstüne, çektikleri yanına kalan Pehlül, içinde bulunduğu bu çıkmaza bir ağıt yakar. Bakalım ne der: Ne güzel yakışır pulunan oya Kimler kurban ola şu usul boya Gülperi isminde bir nazlı maya Doğan aylar gibi dolan Gülperi’m Oturmuş sevdiğim dikiş dikiyor Nice ince fikirlere gidiyor Nazlım sen gülmüyon eller gülüyor Geçen nevbaharın solan Gülperi’m Bu günlerde çokça haber geliyor İçerimi delik delik ediyor Murtaza’nın oğlu Boz Mehmet derler Dünür olmuş ele kalan Gülperi’m Lorşun’dan da Dirgen Ali yönlendi Bir zaman da Afşin eli şenlendi Büyüğü küçüğü methin eyledi Dünyayı ortadan bölen Gülperi’m Ben de n’ideyidim oğlanı kızı Yarama koydular bir avuç duzu Gönül arz eyliyor şu karagözü Bana cennet gelir sılan Gülperi’m Kapısının önü akara karşı Gardaşı dolanır Elbistan çarşı Bir fistan giymiş tebdile karşı Gardaşın düşman mı salan Gülperi’m Ulu Pazar günü sürer deriye Sabahınan kalhan gider neriye Bir selam salayım ver Gülperi’ye Gel sözünden dönme nazlı Gülperi’m Kapının önünden geçmedim yoldan Yanağın şelvesi kırmızı gülden Ben seni sevmişim özüm ile candan Seninse sevdiğin yalan Gülperi’m Pehlül DEMİR