REMZİYE’NİN AĞIDI

Habibe ve arkadaşı Remziye birbirlerine söz verirler. Kim önce ölürse diğeri onun ölüsünü yıkayacaktır. Habibe, arkadaşı Remziye’nin ölmesine çok üzülür; ama verdiği sözüde gerçekleştirir. Ölüsünü yıkarken şu ağıdı yakar: Karlı dağlar karanlığın kalktı mı Bayram günü ayrılığın vakti mi Beniynen olan sırrın bitti mi Sevdiğimi elimden aldı yaradan Nasıl elim tuttu açtım yüzünü Boydan boya kestim beyaz bezini Öleneçe sürecem izini Sevdiğimi elimden aldı yaradan Göğündüm gönlümden çıkmadı duman Sanki canlı yudum eyledim güman Şehadet parmağıyla eyledi iman Sevdiğimi elimden aldı yaradan Dostun hastasıydım bilen olmadı Aktı gözyaşlarım silen olmadı Bekledim bekledim gelen olmadı Sevdiğimi elimden aldı yaradan Remziye gidince biter mi dostluk Ne bir yorgan aldı ne de bir yastık Bekledik bekledik umudu kestik Sevdiğimi elimden aldı yaradan