SEN OLMAYINCA

1996 yılında Ankara TCDD hastanesinde yatmakta olan eşim Türkan Karakoç için yazılmıştır. Havalar ne kadar güzel gitse de İçime dolmuyor sen olmayınca Topyekün ağaçlar çiçek açsa da Kokusu olmuyor sen olmayınca Huzuru kalmadı sensiz bu evin O kadar belli ki yokluğun senin Gönül kâinatta hiçbir nesnenin Tadını almıyor sen olmayınca Hilal’in, Zühal’in yüzü gam dolu Kimsenin bir şeye varmıyor eli Sanki hepimizin bağlandı dili Yüzümüz gülmüyor sen olmayınca Ne gezmek isterim ne de eğlenmek Ne yiyip içmek, ne de bir gülmek Mümkün değil hiç birinden tat almak İçimden gelmiyor sen olmayınca