Veysel’e ağıt

Veysel’e ağıt Seher vakti Sivralan’dan Bir rüzgar esti ağladı Koca Veysel bu yalandan Ümidi kesti ağladı Öz Türkçe’mizi öz ile Güzel anlattı söz ile İki kapalı göz ile Kadere küstü ağladı Aşık dünyaya gelince Yol yürüdü uzun ince En son menzile erince Sazını astı ağladı Gah inerdi gah uçardı Bakar körleri geçerdi Aşk şarabını içerdi Döküldü testi ağladı Uğur’um sanki gelini Öptü sazının telini Kara toprak Veysel’ini Bağrına bastı ağladı Mustafa UĞUR