AHMET İLE EMİŞ’İN AĞIDI

Ahmet kendi köyünden Emiş’e gönlünü kaptırmıştır. Emiş de Ahmet’i sevmiştir. Ahmet’le Emiş kaçarlar. Lakin Emiş’in yakınları bu işe rıza göstermezler ve onların peşine düşerler. Bir taraftan jandarmanın takibi, diğer taraftan akrabaların takibi sonucu Karacaören köyü civarında sıkıştırılırlar ve çıkan çatışmada iki âşık can verir. Ağıtları şöyle yakılır. Tarlam kızımın yeri Varır tarlayı gezerim Yüz bürgülü, göz zülüflü Kaşında kaldı nazarım Gitmedim anam gitmedim Elin dediğini etmedim Kamayınan kıvrattılar Vallahi adım atmadım Sesi geliyor birezden Çıkıp gelemez firezden Ne sen aldın, ne de ben Elin aldığı murattan Şaşarım Emiş şaşarım Durmaz dağları aşarım Emmilerin ağır alır Varır dayına düşerim Duydunuz mu komşular Ben de vurdum Emiş’i Babanı bulurum kızım Ararım Sarıkamış’ı Kavgadan mı geldin kızım İki ellerin ala kanlı Ne saklıyon kız ibisi Şunun hayırsız fesini Çağırmaz olaydın anam Tarlada duydum sesini Al bunu sana vereyim Sen bilirsin derdini Deli Ahmed’im deli gibi Derelerin seli gibi Deli Ahmet’im harb ediyor Hazreti Ali gibi Beş liralık poşu aldım Bağları dolanı dolanı Deli Ahmet’im harp ediyor Kana beleni beleni Nice yangınlardan kaçtık Bozbeli’ni gece aştık Karacaören’e varınca Biz de bir plana düştük Çolak derler gelip geçmez Her pınarın suyunu içmez Deli Ahmet’im harb ediyor Vali ordusundan geçmez Kuru kavak eğilir mi Çiğ yumurta soyulur mu Gâvur musun gâvur köçek İbrahim’e kıyılır mı Hacının da çatık kaşı Ahmet’in de enli döşü Kelle ortaya gelince Maşallah çalmış yüzbaşı Ben sılama gideceğim Uşaklarımı göreceğim Soğuk yaylalar başında Yaralandım öleceğim