ARMUTLU YAYLASI’NIN AĞIDI

Andırın’ın Orçan (Alanlı) köyünün Armutlu Yaylası’ndaki ağaçların hepsi Orman Dairesi’nin izniyle kesilir. Her taraf çırılçıplak kalır. Yemyeşil Armutlu Yaylası’na alışan ve yaylaya bir daha göçemeyecek olan kaynak şahıs bu duruma çok üzülür ve 1980’de Armutlu Yaylası’na aşağıdaki ağıdı yakar: Yüksekleri pare pare gar ıdı Dağlar geçit vermez geçmek zor udu Palta kesmez ormanları var ıdı Meşesi galmamış mazı galmamış Yüce dağ başına duman inerdi Göç evleri bölük bölük gonardı Yaylanın üstünde şahan dönerdi Şahı galmamış bazı galmamış Âşıkların türküsüne sazına Otururduk çimenine düzüne Doyulmazdı sohbetine sözüne Sohbeti galmamış sözü galmamış Seher vaktı keklikleri öterdi Her çalı dibinde davşan yatardı Avcıları avlığına gederdi Avcısı galmamış tazı galmamış Eser bağdı sabah serin Yörük güzlelleri datlı dilleri Enişli yokuşlu tozlu yolları Yollar galmamış tozu galmamış İlkbaharda çiçekleri otları Sürümüzün gaymakları sütleri Goyun guzu şen ederdi yurtları Goyunu galmamış guzu galmamış Ezeli de deli gönül ezeli Güz gelmiş de dağlar dökmüş gazeli Nazlanırdu bu yaylanın güzeli Güzeli galmamış nazı galmamış Yayla neçe soğuk sular içirdin Neçe güzelleri gonup göçürdün Neçe yiğitleri serden geçirdin Yiğidi galmamış sözü galmamış Yayla garip galmış bize küsüyor O günün yerine yeller esiyor Âşık Halil buna destan yazıyor Âşığı galmamış sazı galmamış Halil ÖZDEMİR