BABAYA AĞIT

Kanser hastalığından ölen babasına oğlu Mehmet tarafından 1995 yılında söylenen ağıt. Yürü bre Çerkezoğlu Hiçbir evladım çıkmadı Bir âlemin Dursun’uydun Hiçbir evladım çıkmadı Keven aldın ertek kestin Gemler sürdün orak biçtin Herkese yardıma koştun Hiçbir evladım çıkmadı Gô Boranlar Marabuzlar Anlattıkça yürek sızlar Nice kırlar nice buzlar Hiçbir evladın kalmadı. On dört başın geçimi Haram değil alın teri Sana çekmemiş hiç biri Hiçbir evladım çıkmadı Yazda yattın acı tattın Senelerce yata gittin Dört yıl da askerlik ettin Hiçbir evladım çıkmadı Bir yetmemiş iki hatun Bir zamanda içti tütün Koydun gittin bizi yetim Hiçbir evladım çıkmadı Kim de vardı on dört evlat Yedisi kız yedi damat Sözde yedi evlat Sen gibi oğlum çıkmadı Bir zamanlar yokluk çektin Mertek yoldun üzüm sattın Nice dağda taşta yattın Sen gibi oğlum çıkmadı Hiç namazın geçirmedi Yara deşti kırık saldı Her toplumda yeri vardı Sen gibi oğlum çıkmadı Pehlivandım Kara Dursun Ele yardıma koşarsın Sen ele örnek adamsın Sen gibi oğlum çıkmadı Son yaşında kanser derdin Zalim gırtlağını yardın Tüm ömründe az gün gördün Hiçbir evladın çıkmadı Haklıya hakkın verirdi Haksızıysa hep yeredi Allah on dört evlat verdi Hiç biri sana çekmedi Çerkez oğlu Dursun adı Hiç kimseyle yoktu yadı Var idi on dört evladı Hiç biri sana çekmedi Oğlum derki babam Dursun Ben öleydim o yaşasın Kıymetini bilemedik Şimdi gönlümde paşasın