BÜYÜK YAPALAK KASABASINDAN ŞAİR AHMET BULUT’UN KENDİSİ İÇİN YAKTIĞI AĞIT

Şairler kendine yakar ağıdı Verinde yazayım kalem kâğıdı Cenazem, yıkanıp yundu soğudu Haydi, Gariplik’e götürün beni Sesi güzel olan versin selâmı Ona benden selam, Allah kelamı Terk ediyorum, ev bark evlat sılamı Son durak menzile yetirin beni Tabutum omuzda, hüzünlü yüzler Üzgün yakınlarım yaş dolu gözler Ruh bedenden çıktı tükendi sözler Daracık kabire yatırın beni Ömür uçup gitti nefes misali Seyreyledim, hayal rüya masalı Tükettim yolumu, gamlı tasalı Koyun toprağıma bitirin beni İmamla cemaat dilesin rahmet Günaha kefaret çektiğim zahmet Dünyadaki rızkın, tükendi Ahmet Bulduğunuz gibi yitirin beni Ahret ayrığı, dönemem daha Ömrü uzatmaya, biçilmez paha Fani hayat bitti, kavuştum şaha Mümkün mü, bir daha getirin beni Şair Bulut boşa çırpınıp durdun N’edeyim, doğrusu ben beni yordum Çileden mihnetten, bir hayat ördüm Haydi, kara yasa, batırın beni