ELİF’İN AĞIDI

Erçene’li Hatice Hanım, ziyaret için oğlunun yanına Ankara’ya gider. Hatice Hanım orada rahatsızlanır ve vefat eder. Ablasının ölümü üzerine çok üzülen kız kardeşi Aldaş’lı Elif bir ağıt yakar: Hep kuşlar ediyor sökün Bacım da yükletmiş yükün Ellerim koynumda kaldı Yekin nazlı bacım yekim Yağmur yağar hışır hışır Alnına bağlarım yeşil Ellerim koynumda kaldı Yekin nazlı bacım yekin Tarlalarda biter burçak Çiçek değil bıçak imiş Öldü haberini aldım Yalan değil gerçek imiş Bahçamızda açar lale Koparsam da solar m’ola Bacıma kavuşamadım Ahrette bulur m’ola Kuşlar dönüyor düneğe Bacım da binmiş bineğe Sen başını alıp gettin Kimler sahap olsun bana Düşmüş hastane dibine Dilbenti örttüm yüzüme Niye söylemiyon bacım Küstün mü bir tek kızına Firak deli gönlüm firak İstanbul’un yolu ırak Mektup yazak tele vurak Bir tek oğlum gelir m’ola Ağzının içi alaflı Dişleri hepten kilitli Duluğu durna zülüflü Bacılarım zor geliyor