ELLEZ KÖROĞLU’NUN AĞIDI

ELLEZ KÖROĞLU’NUN AĞIDI Karlı bir kış günü, Afşin’e kap kalaylatmaya giden İlyas KÖROĞLU, akşamüzeri yaya olarak yola düşer. Arıtaş’a yakın Evliyataş’ı denilen mevkide çay içinde buz bağlamış sularda geçemez. Karanlıkta şaşırır. Donarak ölür. Ertesi gün cesedi bulunduğunda ceplerinden annesi için aldığı iplik, sabun gibi şeyler çıkar. Henüz “ergen” olan, “güvel gözlü”, yakışıklı bu talihsiz delikanlı için babaanesi Zilfice feryad-ı figan koparır; özünü sözüne katar. Ellez’imin güvel gözü Goynundan çıkardık buzu Biz Ellez’i evericik Münasıbı kimin gızı Gaynımın da adı Fazlı Elezim yanımda nazlı Biz Ellez’i gışta bulduk Ceketimin ucu buzlu Gardeşin sefil guzusu Vara ben de öleyidim Gurban ollum ergen oğlum Bir gızımı vereyidim Eline tava almış da Enmiş Yarpız çarşısına Kör olaçça emmileri Çıkmamaışlar garşısına Ayağını çarık sıkmış Enmiş çaya ıslanmay Ev kayıtı çeken oğlum Yetimleri beslemeye Yarpız’dan da çıkmış yayan Gelmiş “Evliya daşı”na “Sen get, ben varıyom” demiş Ulaşmamış yoldaşına İneğini ele dıkmış İneklerim üşür diye “Deli gızı” yurtta gomuş Gapı gapı deşir diye Dağlara gurban oluyum Dağları görmeye geldim Ellez’imi buzda buldum Adını vurmaya geldim Dün buraya çerçi geldi Havaslandı aldı nacak Ev gayıtı çeken oğlum Tarlaya ektirir göcek Bağımı üzümü gara Ben ağlarım dura dura Kiraz benzini soldurmuş Zalım boyraz vura vura Bir güncaaz yel daadi O yiğidin yeliyimiş Zemheride yola salmış Senin anan deliyimiş Gara gazan guruluyor Ne hoş ezgi görülüyor Ösüzüme düğün kurduk Süğük-baca gırılıyor (Emmi-dayı deriliyor) Cebine de iplik goymuş Varsın anam alsın diye Bir cebine sabın goymuş Hoca beni yusun diye Nasıl gıydın gadir mevlam Ellez’im yetim beslendi Davacıyım ulu sular Üç gün oğlumu ısladı Ufak ufak göv sekiler Anan asbabın kokular Acık ferayom oğlum Şehit diyor da fakılar Gurban ollum emmileri Ellez’im geldi mi bura Emmilerin sal getirdi Buzlarını gıra gıra