FERİDUN’A VE HATİCE’YE AĞIT

Ölüm yakışmazdı kimseye ama ölüm yakıştırdı kendini iki fidana. Kanattı hem fidanların içlerini hem de analarının yüreğini. Aldı canlarını bir yıl arayla…Caneser, iki canını bir yıl arayla beyin kanamasından kaybetmiş bir ananın dayanılmaz, sonsuz acıyla yaktığı bu ağıt: Goç garı yığdı kakmaz Yavruları küsük bakmaz Nadar evlatlar olsa da Heç biri de yerin tutmaz Hastananın dış gapısı Baksın tokturun hepisi Getirin ki yeleğini Var mı yavrumun kokusu Hastananın üstü demir Vermemiş yavrulara ömür Şimdi biz kime manâ bulak Büyük yerden gelmiş emir Gününü oya ekledim Oy kâdini sakladım Buralarda bulamadım Gettim okulda bekledim Çoğulhan’ın dereleri Köten vurmuş dereleri Aradım da bulamadım Vurulmamış çadırları Kapıda bostan ekili Ceketi odada dakılı Yavruları daha ufak Baseti etmiş vekili Eşinin de adı Memmet Hatice’me isim minnet Bu dünya da gün görmedim Ahrette bulsun rahat Yağmur dindi mi ola Gızlar da geldi mi ola Gucak gucak selam saldım Abisini buldu mu ola Saat birde haber geldi Yalın ayak yola düştüm Gettim de bulamadım Cansız bedenini buldum Göl yerinin yolu mezer Yel eser de gumu tozar Nayla ağlamayı beller Guzular da umut gözler