GÜLLÜ’YE AĞIT

Varlıklı bir ailenin Güllü adında bir kızları vardır. Fakir bir delikanlı Güllü’ye gönül kor. İstetir, ancak alamaz. Güllü’nün de çocukta gözü olduğundan kaçmaya karar verirler. Bir akşam bohçasını alan Güllü çocukla kaçar. Durumu fark eden aile peşlerine düşerek yarı yolda yakalarlar. “Sen kim, Güllü kim? Güllü’yü nasıl besleyeceksin?” diyerek elinden alırlar, Güllü’yü. Bunun üzerine çocuk, dillerde dolaşan şu ağıdı yakar. Fakirlik korkusuyla sevdiği oğlana verilmeyen Güllü’ye ağıt: GÜLLÜ’YE AĞIT Güllü’m seni ben de alıp kaçarım Yedi dağ ardına çadır açarım Yemen içemezsem kenger içerim Elbet ben de bir Güllü’yü beslerim Güllü’m çıkmış pencereden bakıyor Lebi şeker olmuş yere akıyor Güllü’m bir suç etmiş ondan korkuyor Elbet ben de bir Güllü’yü beslerim Kapımızın önü üç ağaç asma Güllü’m gadan alam sen bana küsme Kudnu alamazsam alırım basma Elbet ben de bir Güllü’yü beslerim