İMAM’A AĞIT

-Amcası Ali’nin İmam’a yaktığı ağıt- İmam hastanede yatar Makineye bağlamışlar Her sptt haber sorarım İyi deyip eğlemişler Çarşıda kime rastlasam Hemen İmam’ı soruyor Amcam şehidi unutmuş Şimdi İmam’ın arıyor Dört çocuğu bir de eşi Gece gündüz yol bekledi Doktorlar umut vermiyor İmam derde dert ekledi Akar gözlerimin yaşı Yandı yüreğimin başı Kıyma Rabbim n’olur buna Daha genç İmam’ın yaşı Eş dost toplanmış ağlıyor Mehmet tabutu bağlıyor Yine geldi kara haber İmam yüreğim dağlıyor Yolcum Maraş’tan geliyor Kapıya kurmuşlar çadır On dakika durup geçti Bu kadar acelen nedir Solmuş bahçedeki gülüm Kırıldı tutmuyor kolum Ben İmam’a öldü demem Nasıl tutsun buna dilim Ölüm peşimizde gezer Hiç kimsenin aklı ermez Yiğidim kapıya gelmiş Neden içeriye girmez Maraş’tan gelen yiğidim Afşin’de veriyor mola Böyle acı verme Rabbim Yarattığın hiçbir kula Aldım kalemi elime Dizildi geldi dilime Dokuz bacının kardeşi Yandım zamansız ölüme Zeynep aylarca ağladı Gülnur karalar bağladı Esma kardeş diye yanar Benim yüreğim dağladı Bahtımız zaten hep kara Yüreğime açtı yara Daha çocukları küçük Yok mu, Rabbim buna çare Karalı geçirdik yazı İçerime düştü sızı Mevlâ’m sabır ver amcama On bir yılda üç dört kuzu Karaymış alın yazısı Arkada var dört kuzusu Elli gün yolun bekledik İçerden çıkmaz sızısı N’oldu yiğit sana n’oldu Bahçede çiçekler soldu Dua edip bekler iken Rabbim onu kendi aldı Çok yalvardık, Yaradan’a Vermedi ki onu bize Yazdığımı göremiyom Yaş doluyor iki göze Amcamoğlu babayiğit Muradına ermedi Onur, okul kazanmış da Onu bile göremedi Tabutu açtılar baktım Süzülüyor kara kaşı N’eyleyim Allah’tan geldi Sağ olsun amcamın başı Yeter Ali bırak sözü Yüreklere attın közü Ayşe kızı çok ağlıyor Kardeş yasa boğdun bizi