İSMAİL’E AĞIT

İsmail, neşe dolu bir çocukken suçiçeği çıkarır. Tüm müdehalelere rağmen iyileşmez. Uzun süren hastalığından kendisine ama gözler kalır. Yakın köylüler tarafından kaçırılarak çeşitli şehirlerde dilendirilir. Babası Abdullah uzun aramalar sonucunda Elbistan da bir duvar dibinde oğlunu perişan bir şekilde bulur. Abdullah’ın babasının yanındaki hayatı kısa sürer. Henüz çocuk yaşında hayata gözlerini yumar. Bunun üzerine babası aşağıdaki ağıdı söyler: Norşunlular götürüyor Kara yerde yatırıyor Elbistan’a vardıyıdım Duvar dibinde oturuyor Yedi yaşında ama oldu Dokuzda derece doldu Ketenden de işlik aldım Oğlumdanda soyka kaldı