İsmail, neşe dolu bir çocukken suçiçeği çıkarır. Tüm müdehalelere rağmen iyileşmez. Uzun süren hastalığından kendisine ama gözler kalır. Yakın köylüler tarafından kaçırılarak çeşitli şehirlerde dilendirilir. Babası Abdullah uzun aramalar sonucunda Elbistan da bir duvar dibinde oğlunu perişan bir şekilde bulur. Abdullah’ın babasının yanındaki hayatı kısa sürer. Henüz çocuk yaşında hayata gözlerini yumar. Bunun üzerine babası aşağıdaki ağıdı söyler:
Norşunlular götürüyor
Kara yerde yatırıyor
Elbistan’a vardıyıdım
Duvar dibinde oturuyor
Yedi yaşında ama oldu
Dokuzda derece doldu
Ketenden de işlik aldım
Oğlumdanda soyka kaldı
