KAYAPINAR YAYLASI (SARIZ)’ NIN AĞIDI

Çukurova’nın Cihanbekirli kasabasında yaşayan Ali Bey ile hanımının arası ilkbaharda göçecekleri yayla yüzünden açılır. Ali Bey, “Zorkun Yaylası’na göçelim.” der, hanımı ise “Kayseri Kayapınar Yaylası (Sarız)’na göçelim.” der. Sonunda anlaşamazlar. Ali Bey’in hanımı yükü yükledir, tek çocukları olan Şahin’i de yanına alır, yola çıkar. Ali Bey Cihanbekirli’de kalır, ortaklarıyla harmanları çıkarırlar ve ürünler paylaşılır. Ali Bey, oturur harmana ve düşünmeye başlar. -Eskiden Ağaların âşıkları olurmuş- yanındaki Âşık Abdurrahman’a: “Âşık Abdurrahman iki çal da dinleyelim.” der. Tabiî âşığın canı da Kayapınar Yaylası’na gitmek istediği halde Ağasına bir türlü söyleyemez. Âşık, işte şimdi tam sırası der ve çok özlediği yaylaya duyduğu ayrılık özlemini dile getiren aşağıdaki ağıdı söyler: Aceri de yaylasına göçtü mü Günburnuna Cahan suyun geçti mi Düşürüm’ü Haşdırın’a çöştü mü Gaterlerde tor mayalar bozular Aah benim gönlüm Şahan Bey’i arzular oy Bu gün geçtiğimiz Cebel’in suyu Açıktır gerdanıyın iyidir huyu Dostun gonalgası Meyremçil Beli Vurur garbi gar’ardıcın sızılar Aah benim gönlüm Şahan Bey’i arzular oy Göksün derler güv ördekli yazılar Ceren avlar gök boncuklu tazılar Sehip durnam Binboğa’nın çölüne Vurur garbi gar’ardıcın sızılar Aah benim gönlüm Şahan Bey’i arzular oy Ah Abduraman’ım der de ocak batma mı Ördekli’den Sarızlı’ya geçme mi Gayapınar gılbasına akma mı Gonun dostum pınarların gözüne gözüne Ah benim gönlüm Şahan Bey’i arzular oy Durdu ÇUHADAR