KETİZMEN KÖYÜNDEN MURADINA EREMEYEN BİR GENCİN AĞIDI

Elbistan’ın Ketizmen köyünde çok yoksul bir genç vardı. Ağlıca köyünden bir kızla nişanlanır; ama bir türlü düğünü tutup gelini Ketizmen’e getiremez. Bir gün bir pınarın başında cansız cesedi bulunur; ağasına ait atı da bağsız vaziyette başında beklemektedir. Nişanlısına haber verilir. Acı haberi alan nişanlısı Ketizmen’e gelir ve nişanlısının ölüsünün başına oturarak şu ağıdı yakar: Pınarın başına yatmış Oful oful ofuluyor Kekili alnına yatmış Üfül üfül üfülüyor Ketizmen’in çayırına At koyurmuş bayırına Mâmmet Ağa kefen sarmış Başı gözü hayırına Aman deyze canım deyze Ben ağlarım geze geze Kınamayın eller beni Duvaksız söyledim bunu Kaynımın da adı Mahmut Hiç kimseye etmem minnet Vallahi giremem sensiz Deseler ki işte cennet Kaynımın da adı Tuta Ben yanarım tüte tüte Ben de gelin gidemedim At boynundan tuta tuta