KOCA DURMUŞ’UN AĞIDI

Andırın’ın Çığşar köyünde 1920’li yıllarda Durmuş KURU ile Elif KURU evlenir. Dokuz yıl birlikte yaşarlar çok istemelerine rağmen çocukaları olmaz. Dokuz yıl sonra Koca Durmuş hastalanır ve eşi Elif’i yalnız bırakarak ahirete hicret eder. Eşinin ölümüne çok üzülen Elif KURU, kocasına aşağıdaki ağıdı söylerler: Hasta eşçeğezim hasta Su veririm galeyli tasta Ötüşürdük eşiminen İkimiz bir kafeste Neler duttum neler duttum Bal yaladım ağlar yuttum Benim de oğlum var diye Guru yerde mine duttum Evimizin sağ böğrüne Çattılar ocak daşını İncitmesin Hacı Efendi’m Eşimin ince döşünü. Elime aldım küreği Yıkıldı damımın direği Yanı sıra verin bardak Yangın eşimin yüreği Yıkıldı mı goca çardak Bizim iş de geldi gardak Yangın eşimin yüreği Yanı sıra verin bardak Çıkar Ağpınar’a yaylarım Annıma gara bağlarım Alemlenme sürmel’eşim Ayşe’ye durmuş eylerim Böyük evin ören gibi Güççük evin veren gibi İniliyor sürmel’eşim Avcı vuruk ceren gibi Dün gimi de böön gimi Yığılıyok düğün gimi İniliyor sürmel’eşim Avcı vuruk şahan gimi Şurda da bir çiçek bitmiş Altı mavi üstü yeşil Hanımlar geldi oturdu Gak durmuş gahviye bişir Su gırağında olur susam Su vursam donunu yusam Gadanı alıyım hatınlar Gelin galdım gaygım tasam Nere getti Memmed Ağa Durmuş’suz gitmesin ava Dokuz yıl oldu ben geleli Daha yapamadım bir yuva Dööme döödüren sokular Ezen okuyor fakılar Böön öleceğini bilmiş El yanında beni kokular Geldi mi Döndü bacısı Âlemi sallar acısı Gara bıyık gara sakal Zor olur eşin acısı Gapımızda çatal hayma Yel estikçe boynun eyme Oolun beni beker guydu Aman babam bana değme Sırtına da geymiş atma Çıkar da sallanır dama Ben eşimi yolcu ettim Bilmem Halep bilmem Şam’a (Anan baban yanına) Sabahanan tan yüzüne Elimi goydum dizime Müftü efendi asker etmiş Gurbanım Sıdıka gızına Nadire ERKEK