M. NAFİZ KARAKOÇ’UN OĞLU DİLAVER KARAKOÇ

1941 yılında, Ümmet Karakoç’la Fatma Hanım’ın evliliğinden olan beş çocuğun en küçüğü olarak Cela köyünde (bugün Ekinözü ilçesi) dünyaya geldi. İlkokulu Cela’da, ortaokulu Osmaniye’de, liseyi Kahramanmaraş’ta okuyan şairimiz Devlet Demir Yolları’nın açmış olduğu sınavı kazanarak memur olarak iş hayatına atıldı. Osmaniye, Gaziantep, Mersin ve Kahramanmaraş’ta 34 yıl 4 ay görev yaparak emekli oldu. Türkan Hanım’la evli olan M. Nafiz Karakoç üç oğlan, iki kız çocuğu babasıdır. Sekiz yaşında şiir yazmaya başlayan şairimiz kardeşleri gibi babasının yolunda yürümüştür. 1965 yılında Ekinözü’nde doğan Dilaver Karakoç başarılı bir talebedir. İlkokul, ortaokul ve lise yılları takdirname ile geçen Dilaver, okul sıralamalarında da önde bitirdiği öğretim döneminin ardından, Trakya Üniversitesi Mimarlık-Mühendislik Fakültesi Makine Mühendisliği bölümü üçüncü sınıf öğrencisi olmuştur. Yaz tatilinde geldiği Kahramanmaraş yakınlarında Kumaşır gölünde yüzerken bacağına kramp girer. Serinlemek için yüzmeye girdiği su, 1985 Ağustos’unda ölümüne sebep olur. M. Nafiz Karakoç’un, Dilaver’den başka Alper isminde bir oğlu ile Mahperi isminde bir de kızı vefat etmiştir. Üç evlat acısı gören M. Nafiz Karakoç aşağıdaki ağıtları yakar: BİLMEDİM Şu yalan dünyaya gelip gitmemiz Birkaç günlük seyran imiş bilmedim Ne başı var ne sonu var gördüm, gördüm ki Bir hayali devran imiş bilmedim Bu hanlar bu köşkler benim diyenler Bir sofrada kırk çeşidi yiyenler İpek, çuha, kutnu, kumaş giyenler Ana doğma üryan imiş bilmedim Gören gözler kâinatı seyretti Kimi zulmeyledi kimi hayretti Gâh o yana gâh bu yana meyletti Gönül kime hayran imiş bilmedim Kimi sultan gitti kimi derbeder Yıllar geçer, gider gelmez bir haber Ana baba ocağında beraber Yusuf gibi kurab imiş bilmedim Bırakıp gittiler burada bizleri Şimdi toprak oldu bakan gözleri Anamın babamın tatlı sözleri Cümle derde derman imiş bilmedim Boşa gitmez dostun verdiği selam Anlatamaz bunu kâğıtla kalem Babamın ağzından çıkan her kelam Bir acayip umman imiş bilmedim Hiç bükülmez hak dostunun bileği Boşa gitmez mümin kulun dileği Nafiz’imiz kan ağlayan yüreği Ateş düşen harman imiş bilmedim M. Nafiz KARAKOÇ (08.02.2005)