MEDİNE GELİN

Medine gelin genç yaşında böbrek hastalığına yakalanır. Annesi Medine geline böbreğini verir; fakat Medine gelin kurtulamayarak ölür. Mehmet, Medine gelinin ölümü üzerine aşağıdaki ağıdı yakar:. Yürü bre yalan dünya Senden de aldım payımı Doyamadan genç yaşıma Yarıda kestim yolumu Yaşı varmadan otuza Hasret kaldım bir tek kıza Kendi gelin çehiz düze Kenan’n büktün belini Mehmet ayşe annem diyor Ana bağrını dövüyor Daha baban inanmıyor Topak gelin geldi ölüm Kör olası böbrek derdi Anan böbreğini verdi Doktor çare veremedi Sinelerin dilim dilim On yıl doktor doktor gezdi Artık kendi bile bezdi Kadir Mevlâ’m böyle yazdı Hep ağladı Ayşegül’üm Mehmet diyor hani anam Artık yuvamıza dönem Bomboş kaldı evim hanem Sana layık mıydı, ölüm Kenan’ım der gitti eşim Daha otuz değil yaşım Bacıları döver döşün Sensiz dünya bize zulüm Teyzeleri döver dizin Öksüz kaldı oğlun kızın Kaderin bu böyle yazın Köylü yandı nazlı gelin Anam verdi böbreğini Çare olmadı ki, hani Bari yetim koyma beni Aldı bizden seni ölüm Yer ayırdı uzak düştük Nasıl sana kefen biçtik Kara haberine koştuk Gücüm yok yaya geleyim Recep Abim durgun ağlar Durmuş kardeş yürek dağlar Hacı için için ağlar Baban diyor ben öleyim Kara haberin duyuldu Kefen biçip su kuruldu Âlem evine derildi Çare böbrekse vereyim Senin yerin el doldurur Olan yavrulara olur Sen gidersen biri gelir Olan hep ölene olur Kavrularak yandı kardeş Hem öksüz dul kaldı kardeş Senden önce öldü kardeş Geri dön Medine gelin