Medine gelin genç yaşında böbrek hastalığına yakalanır. Annesi Medine geline böbreğini verir; fakat Medine gelin kurtulamayarak ölür. Mehmet, Medine gelinin ölümü üzerine aşağıdaki ağıdı yakar:.
Yürü bre yalan dünya
Senden de aldım payımı
Doyamadan genç yaşıma
Yarıda kestim yolumu
Yaşı varmadan otuza
Hasret kaldım bir tek kıza
Kendi gelin çehiz düze
Kenan’n büktün belini
Mehmet ayşe annem diyor
Ana bağrını dövüyor
Daha baban inanmıyor
Topak gelin geldi ölüm
Kör olası böbrek derdi
Anan böbreğini verdi
Doktor çare veremedi
Sinelerin dilim dilim
On yıl doktor doktor gezdi
Artık kendi bile bezdi
Kadir Mevlâ’m böyle yazdı
Hep ağladı Ayşegül’üm
Mehmet diyor hani anam
Artık yuvamıza dönem
Bomboş kaldı evim hanem
Sana layık mıydı, ölüm
Kenan’ım der gitti eşim
Daha otuz değil yaşım
Bacıları döver döşün
Sensiz dünya bize zulüm
Teyzeleri döver dizin
Öksüz kaldı oğlun kızın
Kaderin bu böyle yazın
Köylü yandı nazlı gelin
Anam verdi böbreğini
Çare olmadı ki, hani
Bari yetim koyma beni
Aldı bizden seni ölüm
Yer ayırdı uzak düştük
Nasıl sana kefen biçtik
Kara haberine koştuk
Gücüm yok yaya geleyim
Recep Abim durgun ağlar
Durmuş kardeş yürek dağlar
Hacı için için ağlar
Baban diyor ben öleyim
Kara haberin duyuldu
Kefen biçip su kuruldu
Âlem evine derildi
Çare böbrekse vereyim
Senin yerin el doldurur
Olan yavrulara olur
Sen gidersen biri gelir
Olan hep ölene olur
Kavrularak yandı kardeş
Hem öksüz dul kaldı kardeş
Senden önce öldü kardeş
Geri dön Medine gelin
