Mehmed’im

-Deli dostum Mehmet Yüce’ye- Soysuz fikirlere rağbet etmedi Güzel tohum ekti Yüce Mehmed’im Hizmet aşkı ile genç dimağlara Ne ışıklar yaktı Yüce Mehmed’im Gönül kırma bilir misin amanı Yakmaya gör bir gün çıkar dumanı Gençlik yıllarında “Deli” zamanı Nice kurşun sıktı Yüce Mehmed’im Sofrası açıktı dimdikti başı Olmayınca sanki boş kaldı çarşı Mizacı gereği her şeye karşı Gönlü, gözü toktu Yüce Mehmed’im Mekke’de çok vurdum sırtına yakı Yüzüne yansıyor içinin akı Garipliğe doğru Elbistan halkı Bir sel oldu aktı Yüce Mehmed’im. Melek güler, sen gülersin, gülünce Çift sela verildi haber gelince Ecel gelip vakit tamam olunca Yücelere çıktı Yüce Mehmed’im Hanifi KARA