MEHMET AĞID’IN AĞIDI

Hocanın oğlu Mehmet Ali on yedi yaşında sözlenir. Sevdalı yüreği yere göğe sığmaz, nişanının takılacağı günü umutla beklemektedir. Hastalanmıştır. İnce ince öksürse de aldırmaz. Nişan takılacağı gün zaturreden ölür. Zamansızdır ölümü Mehmet Ali’nin. Norşun bir kez daha yasa boğulmuştur. Buna dayanamayan babası Hacı aşağıdaki ağıdı yakar. Hu dağında Ha dağında Kan kalmamış dudağında Şimdi yiğit dağdan gelir Kara camız yedeğinde Yıldız gedikten aşmadan Yolcu yoluna düşmeden İvet’ettin Kadir Mevlâ’m Bellik çıkınını açmadan Kara kazan kırıluyor Kazma yere vuruluyor Yekin Mehmet Ali’m yekin Tâ deşlerin deriliyor Hekili gönlüm hekili Akmında dutlar dikili Mehmet Ali ölür derler Cuma olmuş ev vekili Kapımızın önü şöğüt Verselerde almam öğüt Kınamayın emmi dayı Mehmet Ali’m baba yiğit Aşağıdan gelen kazlar Döner arkasını gözler Gel demişin geldim oğlum Adam babasını gözler