MİYASE’NİN AĞIDI

Andırın’ın Kızıloluk köyünde yaşayan Süleyman DUMAN’ın 27. 01. 1974’te bir kızı dünyaya gelir. Adını Miyase koyarlar. Köyde yine kar yağmaktadır. Miyase’nin annesi hastalanır. Miyase ise ağır şekilde bronşite yakalanır. Anne hasta olduğu için bebeğin başını baba beklemektedir. Günlerce uykusuz kalan baba birgün uyuyakalır. Sabah olduğunda bebeğin yüzüne bakar, bebeğin durumu kötüdür. Miyase o sabah ölür. Yavrusunun ölümüne çok üzülen baba, o acıyla aşağıdaki ağıdı yakar: Yirmi yedi Ocak sabaha karşı Zalım ecel bebeğime erişti Çok geçmedi alıverdi götürdü Dost ağlayıp düşmanlarım gülüştü Gettim dokturu getirdim Yoruldum ben de oturdum Öğlen namazından sonra Elim üstünde götürdüm Beşikte de çifte emzik Bakar bakar ben ağlarım Safinur’umu sever de Ben de gönlümü eğlerim Bana bir galem getirin Ben bir destan yazıcıyım Elime bir keser verin Ben beşiği bozucuyum Dezzeleri gurbet elde Ben mektuba yazamıyom Bebek aklıma düştükçe Ben dağlarda gezemiyom Açın pırtısın bakayım Gözüm yaşını dökeyim Miyase’yi çok severdim Bir ken gömleğin öpeyim (Bir ken yüzünden öpeyim) Son beleğeni ben beledim Kimsiye zahmet etmedim Bu da beni çok yakıyor Çıkarıp bir ken bakmadım Sabahanan seherinen Açtım bebeğin yüzünü Çağırdım da ümit eyledim Bakıdamadım gözümü Süleyman DUMAN (Çoban Sülo)