SEHER’İN ANASINA AĞIT

Seher iki yaşındayken annesi babası birer hafta arayla vefat eder. Kardeşlerinin en küçüğü olan Seher’i abisinin hanımı büyütür. Seher hem ana hem baba sevgisinden yoksun büyür. Genç bir kız olup evlenme yaşına gelince ailesinin rızasıyla kendi köyünden biriyle evlenir. Evliliğinin altıncı yılında eşi hastalanır ve felç olur. Asıl çile şimdi başlamıştır. On üç yıl felçli olan kocasına bakar. Aynı zamanda yedi çocuğunun geçimini sağlamak için tarlalara çalışmaya gider. Devletten yardım umar ama her gittiği yerden geri çevirilir. On üç sene sonra kocası vefat eder. Çektiği çilelerin yüreğinde açtığı yaralar onu dile getirmiş ve bu ağıtları yalkmıştır: Ana günü görmedim Ben anamı bulamadım Eller ana dedikçe Ben anamı göremedim Gala benim durağım Ben anama yırağım Eller ana dedikçe Sızılar benim yüreğim İnce dağları gezmedim Ben anamı üzmedim Anam gomuş getmiş Ben anama küsmedim Anam diye ağlarım Anlıma gara bağlarım Anam beni gomuş getmiş Ben kime ne söyleyim Üce dağlar derin olur Anası olmayan deli olur Eller amir mamir olur Ben mektep bile görmedim Ana acısına dayandım Ben Allah’a güvendim Yedi tane guzu galmış Ben bu kadere n’eyleyim