YAZIBELEN KÖYÜNDEN ELİF’İN AĞIDI

Yazıbelen köyünde yaşayan Elif, birer yıl arayla yitirdiği oğullarının acısıyla kıvranır. Yüreğindeki sızıyı aşağıdaki ağıtta söze döker: Döner değirmenin daşı Çoğaldı gözümün yaşı Tez gel dedi oğlum tez gel Üç bacının bir kardeşi Bağlarda olur üzüm Yiğitler düzüm düzüm Nasıl kıydın kadir Mevlâ’m Düğün yapacaktım güzün Tanır-Hurman arası Berk ağlar bunun anası Bana ağlama diyorlar Boğazı kendir yarası Ben ağlarım içn için Döküldü kalmadı saçım Dar akşam ahıra girmiş Kuzum bilemedim suçum Hepeler gönlüm hepeler Yağmur yağar kar serpeler Öldüğünü aramıyom Mezarını mal depeler Aşağıdan gelen yılan Sıçıra boynuma dolan Saba yelli baban gelir Nayla söyleyeyim yalan Hürriyetin gazetesi Kırdı belimi belimi On beş tane yiğit saldım Âşık ederim dilimi Top sahası boş muydu Elbisesi yaş mıydı Senede bir yiğit saldım Benim canım taş mıydı Güvel ördek gölde iken Erimcesi telde iken Bunu cipe tez bindirin Büyük doktor evde iken Öte geçenin bulutu Geldi üstümü bürüdü Ne diyeyim el kızına Kapıya vurdu kilidi