Bu ümmetin ilklerinin fazileti hakkındaki hadisler çoktur. Aynı şekilde sonrakilerin fazileti hakkındaki hadisler de çoktur. Bunlardan birisi Ebu Hureyre’den rivayet edilen hadistir. Bu rivayette Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur: “Ümmetimden beni en çok sevenler, benden sonra gelecek insanlardır. Her biri ehliyle, malıyla beni görmeyi hep arzu eder.”
Yine Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur: “Ümmetimden Allah Teâlâ’nın emrini ifa eden bir topluluk hep olacak. Zelil etmek isteyenler de muhalefet edenler de onlara asla zarar veremeyecekler. Görevlerini ifa ederken Allah'ın emri gelene kadar da hep böyle sürecek.”[1]
Ebu Hureyre’den rivayetle, Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur. “Çok isterdim, keşke kardeşlerimi görebilseydim.” Sahabiler, “Ey Allah'ın Resulü, Biz senin kardeşleriniz değil miyiz?” dediklerinde, Peygamberimiz (s.a.v) “Siz benim ashâbım, arkadaşlarımsınız. Kardeşlerimiz henüz gelmediler. Havz'ın başına ilk geleni ben olacağım, onları bekleyeceğim.”[2] buyurur.
Hz. Enes’ten rivayetle, Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur: “Ümmetim yağmur misali,öncesi mi daha hayırlı, sonrası mı, bilinmez.”[3]
Müslim'in Câbir’den (r.a) rivayet ettiğine göre, Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur: “Ümmetimden bir topluluk kıyamet gününe kadar Hak uğrunda muzaffer olarak savaşmaya devam edecekler. İsa bin Meryem (a.s) yeryüzüne indiğinde ise komutanları Hz. İsa’ya (a.s), ‘Gel, bize namaz kıldır.’ deyince, Hz. İsa, ‘Hayır. Allah'ın bir ikramı olarak siz birbirinizin emirlerisiniz.’ buyurur.”[4]
Taberânî Kebir’inde, Hâkim Müstedrek’inde Cûde İbn Hubeyre’den rivayetine göre, Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur: “İnsanların en hayırlısı benim içinde yaşadığım dönemdir. Sonra onların peşine gelenler, daha sonra da onların peşine gelenler. En son gelenler ise en rezil olanlardır.”[5] Bu hadis, sehven mahallinin dışında yazılmıştır.
Malumdur ki, Mehdi (r.a) Peygamberimizin (s.a.v) soyundandır, ahir zamanda ortaya çıkacaktır. Kendisinin de kendisine tabi olanların da kerametleri çoktur, meşhurdur. Bunlar sonra gelenlerdendir. Bunların da faziletleri hadis mecmualarında ve başka kitaplarda açıklanmıştır. Şimdi çıkış zamanı yakındır. Elbet Allah bilir.
Şeyh Ahmed Şernûbi, Kitabü'l-Keşf’de şöyle söyler: “Efendim Bedreddin Sâbır onlardandır. O bütün dünyanın sahibidir. 1270 yılında gelecek, otuz yaşındayken Allah’ın rahmetine intikal edecek. Sonra bütün evliyânın hâtemi, sonuncusu gelecek. O Hüsâmeddin Mekkîdir. Büyük bir seyittir, kadri yüce, kerametleri zâhirdir. O 1280 yılında gelecek. Cennetlerin kapıları ona açılır, Cehennemlerin kapıları ise ona kapanır. Kırk yıl yaşayıp Allah’ın rahmetine intikal edecek. Bil ki, o bütün evliyanın hitamıdır, sonuncusudur. Ondan sonra, Ye'cüc ve Me'cüc'ün çıkışına kadar hiçbir veli yaratılmaz. Vallahi, ondan kısa bir müddet sonra Ye'cüc ve Me'cüc zuhur edecek.” Şernûbi’nin sözü burada sona erdi.
Bize gereken farzları, sünnetleri, nafileleri, diğer şer'î hakları eda etmek, gece-gündüz münferiden-cemaatle halka oluşturarak zikre devam etmek, istiğfarı çok söylemek, Peygamberimize (s.a.v) salavatı çok getirmek, Peygamberimizden (s.a.v) yardım istemek, yalnızlığa (vahdet) devam etmektir. Selâmet yalnızlıktadır, özellikle de bu zamanda.
Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur: “İnsanlar, içinde bir tek binek devesi bulamadığın yüz deveye benzer.”[6]
Nevevi, bunun anlamının “İnsanlar içinde kâmil vasıflara sâhip, sohbet etmeye ve ünsiyete ehil insanlar, deve sürüsü içerisinde binek devesinin az bulunması kadar enderi nadirattan olacak. Binek devesi mükemmel özelliklere, hallere sâhiptir, yolculuklarda ve yük taşımada kuvvetlidir. Bu özelliklere sahip deveye ‘râhile’ denir. Çünkü üzerine yük konulur.”
İbnü'l-Melik şöyle söyler: “Ben de diyorum ki, Resulullah (s.a.v) zamanında bile, böyle hayırlı kişiler az bulunuyorsa, facirler, şerlilerle dolu olan bu dönemlerde nasıl bulunur ki? Allah hayrını versin, o zaman bile sayıları az ise, şimdi azın azı oldular.” İbnü’l-Melik’in sözü burada sona erdi.
Ben fakir ise şöyle derim. Bu hadis bu zamanda seyr ü sülûk ehli için açık bir delil, kuvvetli bir hüccettir. Akıllı bir kişi yakînen bilir ki, bu hadis uzletin salih bir refik, istifade edilecek bir şefik, nasih, mürşid bir sahip bulunmadığı zaman uzletin halka karışmaktan daha hayırlı olduğuna açıkça delâlet eder. Artık bu enderi nadirattan olan kırmızı yakuttan farksızdır. Bize gereken, insanlardan firar edip ayaktayken, otururken, yanları üzerine yatarken her hâlükarda zikre müdavim olarak Allah’a ikbaldir, yönelmedir. Az önce geçtiği gibi, zevki tatmayan, ilmi olmayan, insafı bulunmayanların inkârı, tenkidi, yadırgaması bize zarar vermez, veremez.
[1] Buhârî, Tevhîd, 29; Menâkıb, 28; Nesâî, Hıyel, l.
[2] Nesâî, Tâhâret, 109.
[3] Tirmizî, Edeb, 9l.
[4] Buhârî, Îtisam, 10; Müslim, Îmân, 247; Tirmizî, Fiten, 27.
[5] Buhârî, Fadâilü's-Sahâbe, 1; Müslim, Fadâilü's-Sahâbe, 210.
[6] Ahmed bin Hanbel, III, 499.
