Andırın’ın Geben kasabasında yaşayan Arif BİLİCİ hayvancılık yapan yük getirip götürerek geçimini sağlayan biridir. Birgün akşam üzeri Kahramanmaraş’tan geldikten sonra aniden sancılanarak ölür. Sisne köyünden olan Arif ‘in eşi Elif BİLİCİ, kocasının bu ani ölümüne çok üzlür ve şu ağıdı yakar:
Boz yere de ektik ekin
Yekin sarı Elif’ im yekin
El geyiğe gediyor
Al çifteni dala dakın
Evi sekizine göçtük
Gapıya beygiri çeştik
Arif’in inkârı mı olur
Yalan dünya senden geçtik
Gızının da adı Hüsne
Biz de galdık gara yaşta
Sabah bir gün gelir baban
Gır atını aharda besle.
Evimizin yeri yüksek
Yoruldum da çıkamıyom
Selam söylen Sar’Elif’ e
Yetimine bakamıyom
Evimizin yeri yüce
Sabah olmaz uzun gece
Gözlerime uyku gelmez
Sar’Elif’im olmayınca
Gelin bacılar gelin
Mezerliğe doğru varın
Arif Maraş’tan geliyor
Gapıdını elinden alın
Mehmet BAKACAK
