Tuba Seda KAYMAK
Kalbinden kalkan gemiler geri dönmeyecek şekilde ufku yırtıp kayboldular. Çığlık çığlığa uzaklaşan sesleri, vurgun yemiş bir bedenle ruhu göğe çekilen sevdaların omzuna verdiği ağırlık yoruyordu.
Ayrılığın rengi gece mavisi… Kalkan her vapur gök maviliğini de alıp gidiyor. Giden onlar kalan ben; giden mavi kalan kor kırmızı...
Avuçlarım kanayana kadar sıksam bendeki seni, tırnaklarım kemiğime dayansa, gözlerimi kaplayan mavi renksizleşir. Yarınlarını paslı bir kumaş gibi görenler geleceğe bakan umutlarını da pazara çıkarır. Pazar pazarlığına satılır da umutlar, bu kadar mı ettik diyemez insan.
Zavallı sandığım insanlar benim kadar zavallı olmadı, bunu bilmemek akıl kârı değil. Dünyanın bir ucu varsa eğer tutunmak için o ipleri tutuşturup kaçmak kurtulmak da bir o kadar akıl kârı... Sen dünyayı vagonları yüklü kara trene bırakıp kaçmak istedikçe, trenin son durağının yine aynı yer olacağını umursamazsın. Bir darağacı olsa da darlansam diye şeytanla uğraşırken imansızlığındaki imanın taşlar örer önüne. Dünyada tek ayrılık yaşayan, sevda çeken sevdasızlığın kendisi olduğunu unutmuş gibi yaparsın. Yalan dünya, yalanını yakaladım! Tek kalasın elleme küstüm çiçeğiyle...
Hani nerde o başı dumanlı dağlar, koşsam yetişir miyim? Çığlıklarım aşsa gök kubbeyi, ses tellerim yırtılana kadar aczimi anlatsam cevap verir mi? Hani nerde sevdanın rengi desem, nereye bıraktın artık yanımı bulamıyorum, desem sorularımın hangisi soruymuş gibi durur dilimde... Ne başı dumanlı dağ bulabildim ne de çığlık atacak nefes. Sessiz kaldım artan eksilmeyen yanımda...
Ayrılığı kim icat etti bilmiyorum ama Kabil’e yazılan her günah kadar ona da ayrılmalı bu hisse. Ölü toprağı atılan rüyalarımın zihnimde kalan hatırana saygısızlık ettiğini düşünerek uykuya olan ihtiyacıma davacıyım. Belkiler seni getirmeyecek, bunu anlayacak aklım olmamalıydı halen ama haykıran sesleri, imgeleri görmezden gelmek insan olarak yaratılan ruha haksızlık değil mi?
Yoksun ya artık! “Artık” gibi kalakaldım. Yokluğuna bir sigara da ben yaktım. Artık anlıyorum ki aklımın kârı değilsin...
