Eşi Nazmiye Hanım anlatıyor
- Arslan Bey nasıl biriydi, size davranışı nasıldı?
- Çok, çok iyi idi. Ağzından küfürümsü, kırıcı bir söz çıktığına şahit olmadım. Sadece bana değil herkese çok iyi idi. Şu zenginmiş, şu fakirmiş; şu Türk’müş, şu Kürt’müş hiç ama hiç ayırt etmezdi. Hatta kendi çocuğu gibi sevdiği bir Kürt emir eri vardı.
Nazmiye hanımın sesi titredi. Gözü yaşardı. Bir süre onu kendi haline bıraktım. Biraz sakinleştikten sonra:
- Bir şey mi hatırladınız Nazmiye Hanım? Sizi üzecek bir şeyse boş ver kalsın, anlatmasanız da olur, dedim.
- Yok yavrum, bunu size özellikle anlatmalıyım. Madem ki Arslan Bey’i tanımaya gelmişsiniz, tanıyın o halde…
Doğrusu ben etkilenmiştim. Belki de o ilk defa anlatacağı bir şeydi bu. Daha dikkatli, bir kelimesini bile kaçırmadan dinleyecektim. Belleğimi, kulağımı, hatta gözlerimi tembihledim ve hazırladım.
- Harbin en çetin günleriydi. Sivas’ta Mustafa Kemal ile bağlantı kurmak amacıyla Ahır Dağı’nda bir mağaraya gizlice bir telgraf makinesi yerleştirmişler. Arslan Bey de birkaç gündür orada, dağın başında… Ortalık kış kıyamet. O zaman insanın her istediğini bulması mümkün değil. Ben de o üşümesin diye oturdum, pantolonun altından giymesi için yünden, uzun paçalı iç donu örüyordum. Arslan Bey, bir gece sabaha karşı o emir eri çocukla çıkıp geldi. Hemen gün ağarmadan geri döneceğini söyledi. Bir gözü açık, bir gözü kapalı şöyle birazcık uzandı. Ben hemen alelacele yün işimi bitirdim, lastiğini geçirdim, giymesi için sevinçle ve sabırsızlıkla Arslan Bey’e uzattım.
Arslan Bey emir erini çağırdı:
- Abdullah içeri gir!
Abdullah utana sıkıla içeri girdi.
- Al şunu, pantolonunun altından giy! dedi.
Aaa! Şaşırdım kaldım vallahi… Gecemi gündüzüme katıp o üşümesin, o dağın başında diye yaptığım şeyi, hiç önemsemeden, yüzüme bile bakmadan emir erine vermesine çok içerledim, çok kırıldım. Çekine çekine:
- Ama bey diyecek oldum… Ben onu… Sana…
Konuşmama bile fırsat vermedi:
- Nazmiye Hanım… Ellerine sağlık… Baki milletin bekası bu çocuklara bağlı. Ben mağaranın içinde iken o mağaranın dışında nöbet bekliyor. Ben içeride çalışıyorum, o dışarıda donmamaya çalışıyor. O çocuk giyerse, emin ol, ben de üşümem… Haydi için rahat olsun… dedi.
