Adile KARAÇALI
Gülüşü geliyordu aklıma gecenin hüzün dolu yalnızlığında. Dalıyordu yüreğim, kalbim ve aklım, sonra dilimden ona ait tek bir kelime dökülüyordu: Duamdasın.
Kahvemi bu yalnızlığa kaldırıp bir yudum içtim. Kırk yıl hatırı var gibiydi bende. Gecenin karanlığında kaybolurken, gelen mesajla hayallerim yerini gerçeğe bıraktı.
Mesaj, sevdiğim bir ablamdan gelmişti. Yarın öğretmenlerle ilgili bir seminerin olacağını söylüyordu. Bölümüm gereği bu seminer ilgimi çekmişti.
Gülsüm ile beraber hazırlanıp seminerin olduğu okula gittik. Okul merkeze oldukça uzaktı, karşında bir duraktan başka hiçbir şey yoktu. Bu durağın kovboy filmlerini hatırlatan ıssız ve ürkütücü bir silüeti vardı.
Konferans saat 20.00 civarında bitmiş, gece hafiften yüzünü göstermeye başlamıştı. Seminere gelenler birer birer gittiler. Bizim yurt buraya uzak ve de ters yönde olduğu için oraya giden otobüs hâlâ gelmemişti. Birkaç kişi kalmıştık bu hüzün dolu durakta. Birkaç dakika sora onlar da binip gittiler. Gülsüm, ben ve durak baş başaydık. Hafif bir korku içimi tırmalıyordu.
Gülsüm’ e dönerek,
- Neden hiç otobüs geçmiyor buradan, dedim.
Gülsüm:
- Merak etme gelir birazdan.
Saatimin koşu kulvarındaki yelkovan, akrebe tur üstüne tur bindiriyordu. Ben iyiden iyiye tedirgin olmuştum. Endişemi yüzümden anlayan Gülsüm:
- Korkma bir taksi çağırırız, dedi.
Hemen cüzdanımı çıkarıp paramın ne kadar olduğuna baktım.
- Bende sadece dört lira var, dedim. Gülsüm,
- Bende de üç lira var, bu parayla taksi maksi gelmez buraya, dedi. Kaldırımların soğuğunu adeta ellerimde hissediyordum.
Birden az önce yanımızdan ağır ağır geçen eski bir otomobilin geri geri durağa yaklaştığını fark ettik. Hafif kır saçlı otomobil sürücüsü:
- Kızlar nereye gideceksiniz, diye sordu.
Gülsüm:
- Avşar yurduna gideceğiz abi, otobüs bekliyoruz, dedi.
Adam:
- Bu saatten sonra buradan otobüs geçmez, dedi biraz alaycı bir sesle. Gelin sizi istediğiniz yere bırakayım.
O an Gülsüm ile göz göze geldik. Nasıl bir çaresizliğin içinde olduğumuzu derinden hissettik. Ama o arabaya binmememiz gerektiğini biliyorduk. Annemin sesi çınladı kulaklarımda “Kızım sakın tanımadığın insanların arabasına binme.’’
Birden telaşlı bir şekilde
- Hayır abi, teşekkür ederiz, biz otobüsle gideriz, deyince sürücü gaza basarak uzaklaştı.
Artık bir yol bulmalıydık. Gece zifiri karanlığını üzerimize salarken bir şey düşünemez hâle gelmiştim.
Gülsüm:
- Firuze ne yapacağız burada, yeni olduğumuz için kimseyi de tanımıyoruz. Acaba o arabaya binse miydik? dedi.
- Bilmiyorum Gülsüm, adamın bakışları hiç tekin değildi, derken birden aynı arabanın geri geri gelerek tekrar bize yaklaştığını gördük.
Otomobilin sürücüsü:
- Kızlar, inat etmeyin, bu saatten sonra buradan dolmuş, otobüs geçmez, dedi.
Yatsı ezanı okunuyordu, birden içimi bilmediğim bir huzur kapladı. Sanki o arabaya binmemiz için Allah’ tan gelen bir çağrıydı o ezan, başka çaremiz de kalmamıştı zaten diye düşünürken Gülsüm :
- Tamam, abi geliyoruz, dedi bile.
Arabaya binmek için elimi kapının koluna attım ve o an sonumuzun ne olacağını kestiremiyordum. Kapıyı zorladım ama bir türlü açılmadı. Acaba binmememiz mi gerekiyordu diye düşündüm. Biraz daha zorlayınca kapının kolu avucumun içinde kaldı. Göz göze geldiğim Gülsüm patlattı kahkahayı. Ben ne diyeceğimi bilmeyerek adamın yüzüne baktım.
- Abi kapının kolu çürük herhalde diyerek güldüm. Adam gülerek,
- Sorun değil, oturun, dedi. Araba ağır ağır yol alırken birden hızını arttırdı.
- Kızlar siz yolu bana tarif edin, ben tam olarak bilmiyorum, dedi. İçimi müthiş bir korku kapladı. Zira yanımıza ilk geldiğinde yurdun yerini bildiğini söylemişti. Gülsüm’ün elini sıkı sıkı tutup içimden bütün duaları soluksuz bir şekilde okuyordum. Gülsüm ‘ün sakinliği beni daha da korkutuyordu.
Korkumu bu kır saçlı çekik gözlü ve iri burunlu adama hissettirmemek için saçma sapan konuşuyordum. Adam ani bir u dönüşü yaparak başka bir yola saptı. Ön koltukta duran siyah poşetten düşen şişeler korkumu daha da arttırdı. Çünkü o savrulan şişeler içki şişelerine benziyordu. O anda dizlerimin bağı çözülüp ellerim titremeye başladı.
- Abi bu yol bizim yurda gitmiyor, nereye gidiyorsun!, dedim çaresizce.
Adam:
- Burası kestirme yol kızlar, dedi.
Gülsüm’e bakarak adeta ondan güç almaya çalışıyordum ama onun soğukkanlılığı beni daha da korkutuyordu.
Toprak yola giren adam eline tuşlu telefonunu aldı, silinmiş sayılardan bir numara çevirerek geliyorum, dedi.
Gülsüm:
- Ben biliyorum bu yolu bir defasında geçmiştim otobüsle, diyerek ellerimi sıkıca kavrayıp “Korkma!” der gibi gülümsedi bana.
Bu dakikalar bana adeta yıl olmuştu. Biraz sonra karşıda yurdumuzun ışıkları göründü. Adam:
- Kızlar, yurdunuz burası değil mi?, diye sordu.
Ben ani bir telaşla,
- Evet, evet! dedim.
O an kalbim yerine gelmişti sanki. Gülsüm’e bakarak içimden “Çok şükür Allah’ım sana!” dedim.
Kafamda kurduğum o senaryolar silinmişti artık. Yurdun önündeydik şimdi. O an ayaklarımın yere bastığı zaman yaşadığım mutluluğu hafızamda hâlâ taşıyorum.
- Allah senden razı olsun abi, dedim.
- Sizden de kızlar, benim kızım da Muğla’da hemşirelik okulunda okuyor. Sizleri görünce kızımı hatırladım ve yardım etmek istedim. Hepinize Allah zihin açıklığı versin, deyip toprak yola savrularak tozların arasında kayboldu.
Firuze, henüz üzerinden korkuyu ve şaşkınlığı atamamıştı. Gülsüm’e dönerek:
- Gülsüm?
- Efendim Firuze.
- Sahiden o yolu biliyor muydun?
- Hayır bilmiyordum.
- Peki, neden o kadar rahat davrandın. Gülsüm benim az daha aklım çıkıyordu.
Gülsüm tatlı tatlı gülerek,
- Arabaya binmeden önce Kezban’a mesaj attım. “Şimdi seni arayacağım, sesini çıkarma. Ters bir durum olduğunda hemen polise bildir.” dedim. Bu arada plakayı da verdim. Kezban yol boyunca bizi dinliyordu.
- Peki, plakayı nasıl verdin?
- Sen kapının kolunu kırarken, dedi ve kahkahayı patlattı.
