Elif Ana, Büyüktatlar’da yaşayan beş çocuk annesi ve altmış beş yaşlarında bir kadındır. Büyük oğlu Mevlüt, gurbet ellerde yaşamaktadır ve Elif kadın bu olaya çok üzülmektedir. Evladına olan hasreti o kadar artmıştır ki, onu düşünmeden bir an bile geçirememektedir. Bu zor ve ıstıraplı günleri devam ederken birden bir baş ağrısı belasına tutulur ve tedavi olmak için migren şüphesiyle hastaneye gider. Orada yapılan ayrıntılı kontroller sonucunda beyninde bir tümör olduğunu öğrenir. Elif Ana yaşadığı sıkıntıların bu hastalığa yakalanmasında büyük payı olduğunu düşünür. Bu arada Elif Ana’nın en kısa zamanda ameliyat olması gerekmektedir. Ameliyattan önce oğlunu görmek istemektedir. Doktorlar bu ameliyatın çok riskli olduğunu ve masadan kalkmasının çok zor olduğunu yakınlarına söylemiş ve kendisi de bu durumdan bir şekilde haberdar olmuştur. Hatta öyle ki doktorlara göre tümör çok ilerlemiştir. Ölüm kesindir ve Elif Ana’nın iyileşmesi çok zordur. Bu durum kısa zamanda oğluna iletilir. Mevlüt, haberi alır almaz annesinin yanına döner. Bu sırada Elif Ana, oğul hasreti ve can acısıyla şu ağıdı yakar:
Kapımızın önü yokuş
Çıktım dizleyi dizleyi
Tez gel nazlı oğlum tez gel
Öldüm gözleyi gözleyi
Yüce dağdan aştım geldim
Yaraları deştim geldim
Nazlı kuzum nerde benim
Gözlerimde yaşlı geldim
Şu dağlar da sıra sıra
Vardır yürağamde yara
Sen hakkını helal eyle
Ayrılık yok dura dura
