Genç yaşta kocasını kaybedip de dul kalan “Eşigo” lakaplı Ayşe’nin kocasının ölümü üzerine söylediği ağıdıdır. Ayşe’nin kocası Mehmet’le anlaşmazlığı olan bir adam, cuma namazından sonra Mehmet’i vurup kaçarak evine sığınır. Eve varınca babası onu içeri alıp saklar. Yaralı halde olan Mehmet, can havliyle silahına sarılarak kendisini vuran adamın evinin önüne gelir ve silahını çıkarıp kapıya doğru ateşler. Kapının arkasına gizlenen babasını vurup öldürür ve kendisi de oraya yığılıp kalır. İşte bu olay karşısında Ayşe (Eşigo) bu ağıdı yakar. İki çocuk annesi Eşigo kendisine on beş yaşında dulluğu yakıştıramaz, büyük acılar çeker. Kocasının ölümünden dokuz yıl sonra da kayınbiraderi ile evlendirilir. İşte Eşigo’nun kocası için yazdığı ağıt:
Ne yohuşun başındayım
Ne enişin düşündeyim
Bana dulluk yakışır mı
Daha on beş yaşındayım
Kiloş şalvar dırnağında
Zehli yüssük parmağında.
Ben de eşimi kaybettim
Curular’ın sokağında
Başım seni bozuyum mu
Altın seni düzüyüm mü
Yıkılacca gücük oda
Daha seni geziyim mi
