Yıllar önce Hasan (Gilgili Hasan), kardeşi Osman ve Arzı’nın oğlu Mehmet Binboğa dağlarına geyik avına çıkarlar. Örülük denen mevkiye geldiklerinde kış bastırır. Tipiden göz gözü görmez. Şaşırırlar ölüm yakındır artık çaresizlik içimde birbirlerine bakarlar. Üçüde aynı anda sigaralarını yakar, düşünmeye başlarlar. Umutsuzca yürürken Küçük Dumanlı ile Büyük Dumanlı arasına ulaştıklarında akşam olmak üzeredir. Yorgunluk, açlık ve soğuk üzerlerine çökmüştür. Arzı’nın oğlu Mehmet, Avşar tarafına gidersek belki sığınacak bir eve ulaşırız der. Gilgili Hasan itiraz eder. Tek kurtuluşun Çağşak veya Tavla’ya ulaşmakla mümkün olacağını belirtir ve yürümeye başlarlar. Dereye doğru indiklerinde tipi etkisini yitirir. Hava durulur, kurtulmuşlardır. Arzı’nın oğlu Mehmet, Kapıkaya’yı işaret eder. Burada Haydar Emmiyle birlikte geyik vurduk diyerek Binboğa’nın sarp kayalarını gösterir. Hasan arkadaşlarına döner, bu gece şanslıydık; Azrail’in kesin işi varmış ki bizi bağışladı, der ve aşağıdaki ağıdı söyler.
Mehlem neyler yürekteki yaraya
Üç kişi de kışta vardık mağaraya
Geyiklerde kaçtı Çatıgara’ya
Göz görmüyor yüce dağlar duman hey
Gardeş nerde geldik, derman bulamak
Gayrı bundan sonra bir gün göremek
Ararıkta şu mağarayı bilemek
Göz görmüyor yüce dağlar duman hey
Ağ geyikler yürüdü, kardan görülmez
Kulaklar donuyor börkü bürünmez
Deli gönül daha çokça sürünmez
Göz görmüyor yüce dağlar duman hey
Kar gelikçe durmaz dilim çatılar
Yel vurdukça şu dağlara şavılar
Osman, Mehmet birbirine gıvılar
Göz görmüyor yüce dağlar duman hey
Deli gönil bilmem neye uçmuyor
Mağaranın içinde günüm geçmiyor
Geyikler yürüdü sarpı şeçmiyor
Göz görmüyor yüce dağlar duman hey
Birgün olup kardeş var mı demedin
Dağlar bize yan bakıyor demedin
Ali Bülbül bizi eve koymadın
Göz görmüyor yüce dağlar duman hey
İsmimiz de bu dağlardan silinmez
Bundan sonra kardeş daha gülünmez
Giderik giderik tavla bulunmaz
Göz görmüyor yüce dağlar duman hey
