Şerif Hasan’ın oğlu Gölcü Ramazan’ın ağıdı şöyle başlıyor: Şerif Hasan’ın, “Gölcü Ramazan” olarak bilinen oğlu Ramazan KUZU çalışmak için Ankara’ya gider. Ankara’da nakliye firmasında iş bulur. Patronları Ramazan KUZU’dan Mardin’e mal götürmesini ister. Yanına birkaç arkadaşını alarak yola çıkar. Yorucu bir yol serüveninden sonra Mardin’e varırlar ve malı teslim ederler. Bu arada hem acıkır hem de yorgun düşerler. Bir şeyler yemek ve biraz da dinlenmek için otele giderler. Arkadaşlarıyla otelde karnını bir güzel doyuran Gölcü Ramazan uyumak için odasına adımını atmaya fırsat bulamadan olduğu yere yığılır kalır. Sırtına ok gibi saplanan bir sancı onu kıvrım kıvrım kıvrandırır. Arkadaşları ne olduğunu anlayamaz ve telaşlı bir şekilde onu hastaneye yetiştirirler. Ama hastaneye vardığında çoktan ruhunu teslim etmiştir. Doktorlar Gölcü Ramazan’ın kalp krizi geçirdiğini söylerler. Bu kara haber, Afşin ilçesinin semalarını kısa sürede kaplar. Onu çok seven bacısı Şerif Hasan’ın Ayfer’i, haberi duyar duymaz kendinden geçer, bayılır. Onun bu feryadını duyan baba yılların tecrübesiyle: “Eyvah!” diyerek, başına geleni zaten anlamıştır. Oğlunu canından çok seven, yüreği evlat acısıyla yanan Şerif Hasan yürek yangınını dindirmek istercesine kalbinin mızrabına dokunur ve şu hazin ağıdı yakar:
Ankara’dır meskeni
Nusaybin’den gelir sesi
Tır şoförleri ustası
Yavrum Nusaybin’de kaldı
Ankara’da teli açar
Kardeşin tebdili şaşar
Doktor imdadına koşar
Yavrum Nusaybin’de kaldı
İtler leşine ürüyor
Sahibini de arıyor
İçim dışım çok yanıyor
Yavrum Nusaybin’de kaldı
Babası Hasan yazıyor
Torunlar boyun büküyor
Kızım Ayfer çok ağlıyor
Yavrum Nusaybin’de kaldı
