Bu ağıt, Halil Ağa’nın oğlu İsmail için yakılmıştır. İsmail, altı erkek kardeşten ortanca olanıdır. Önceleri Esence Kasabasında çiftçilikle uğraşırken, doksanlı yılların başında belediyeye memur olarak işe girmiş; daha sonra da Gaziantep’e Milli Eğitim Müdürlüğü’ne hizmetli olarak tayini çıkmıştır. İsmail orada belli bir süre çalıştıktan sonra, Afşin’e gelmiştir. Her baba gibi o da çocuklarını okutabilmek, onları rahat ettirebilmek için kendi sağlığını ihmal ediyordu. Dert vücuda girmişti belki ama İsmail bunu gelir geçer diye, umursamıyordu. Dünya telaşı ve umursamazlık hastalığının iyice ilerlemesine sebep olmuştu. İsmail’in ömrünün son üç yılı çok acı ve sıkıntılı geçer. Gitmediği hastane, başvurmadığı doktor kalmaz. Bağırsak kanseri olmuştur. Ama erken teşhis edilmediği için, tedavisi de imkansız hale gelmiştir. Son altı-yedi ayda kendi kendini gezdirecek hali dahi kalmamıştır. İsmail gün geçtikçe zayıflamış artık ayağa bile kalkamaz olmuştu. Ve sonunda dünyasını değiştirme zamanı gelmiştir. Geride gözüyaşlı çocuk ve bir acılı anne bırakarak ebediyete intikal eder. Bu ağıdı yine akrabası olan Tor Hamza ona duyduğu sevgi ve hasretten dolayı eşinin ağzı ile söylemiştir.
Emmim gızı ben gidiyom
Derdim bana demiyorlar
Derdimi ben de biliyom
Kanser imiş benim derdim
İsmail’in gara gözü
İçime goydun közü
Sna ölüm yakışırmı
Duk galdı emmim gızı
Yüce dağların başından
Gördüm ben seni düşümden
Gurban olam goca Mevlâ’m
Ayırdın beni gişimden
