Ahmet BULUT’un amcası Hüseyin BULUT’un kızı, İncecik köyünden Ömer TÜRK’ün eşi, dört çocuk annesi Özcan TÜRK, kanser denen illete yakalanır. Yedi sene mücadele etmesine rağmen kanser hastalığından kurtulamayan Özcan TÜRK’e şair Ahmet BULUT şu ağıdı yakar:
Malum her insanın sonu
Kefendir nihai donu
Genç yaşta kaybettik onu
Kullar yandı Özcan Türk’e
Akar yaş danışmaz göze
Yara derin indi öze
Sığmıyor kaleme öze
Diller yandı Özcan Türk’e
Ne söyleyip neler yazak
Yaktı kavurdu bir sazak
Mahzun oldu yakın-uzak
Eller yandı Özcan Türk’e
Dostlar sarılalım sabra
Böyle gösteriyor ibre
Sessizce taşındı kabre
Yollar yandı Özcan Türk’e
Hüzünle yıkandı yundu
Ümitler acıya döndü
Dualarla lahte kondu
Sallar yandı Özcan Türk’e
Sevenleri hep özlüyor
Hasretle yolun gözlüyor
Esip inleyip sızlıyor
Yeller yandı Özcan Türk’e
Gözü yaşlı kardeş bacı
Hakk’ın emri başlar tacı
Kurudu ömür ağacı
Dallar yandı Özcan Türk’e
Eşi çocukları ağlar
Feryatları, yürek dağlar
Akar boz bulanık çağlar
Seller yandı Özcan Türk’e
Ana-baba, yanar özden
Kanlı yaş, dökülür gözden
Ağır geldi, yakan közden
Çöller yandı Özcan Türk’e
Hayat biter hayat başlar
Bahara dönüşür kışlar
Karalar giyindi dostlar
Allar tandı Özcan Türk’e
Tecelli ediyor kader
Sürer kıyamete kadar
Dertli bülbül figan eder
Güller yandı Özcan Türk’e
Solan gül, dalından kopar
Nem alırsa bina keper
Arı, her çiçekten yapar
Ballar yandı Özcan Türk’e
Göçecek, yoksullar baylar
Deryaya karışır çaylar
Çile yüklü günler aylar
Yıllar yandı Özcan Türk’e
Şair Bulut bitir sözü
Makbuldür çoğundan azı
Matem çalar gönül sazı
Teller yandı Özcan Türk’e
