İtminan duygusuna sahip olmak
Bir diğeri, Allah Teâlâ’ya itminan ve bütünüyle O’na yönelmek.
Mücahidin ameli mutmain olanın amelinden çok bile olsa, mutmain olanın hali mücâhidin amelinden daha yüce, daha yüksektir.
Hz. Ebu Bekir Sıddık (r.a) bütün sahabenin önüne geçmiş, evliyanın en efdali olmuştur. Hz. Ömer (r.a) şöyle söyler: “Ebu Bekir Sıddik bizim efendimizdir, Resulullah'a en sevimli olanımızdır.”
Hz. Aişe’den (r.a) rivayetle, o şöyle söyler: Resulullah (s.a.v) hastalığı ânında bana şöyle buyurdu: “Baban Ebu Bekir'i ve kardeşin Ali'yi bana çağır, vasiyetimi yazacağım. Ben hevesli birisinin hevesinden, ‘Ben daha evlayım, liyakatliyim.’ diyen birisinin demesinden endişe ediyorum, korkuyorum. Ama Allah da müminler de Ebu Bekir’den başkasını kabul etmeyecekler.”[1]
Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurur: “Eğer bir dost edinecek olsaydım, Ebu Bekir'i dost edinirdim. O benim kardeşim ve arkadaşımdır. Arkadaşınızı Allah dost edindi.”[2]
Hz. Ebu Bekir’in (r.a) diğer sahabilere fazileti hakkında hadisler pek çoktur. Hâlbuki Hz. Ebu Bekir’in (r.a) ameli diğer sahabilere nispetle daha azdı. Hz. Ebu Bekir’e nispetle, diğer sahabiler daha çok oruç tutuyor, haccediyor, Kur’an okuyor, namaz kılıyor, cihad yapıyordu. Ne var ki, onun diğerlerine sebkati ve efdaliyeti kalbiyle yaptığı bir iş sebebiyleydi. Önde gelen sahabiler bile, yarıştıklarında onu hep kendi önlerinde görüyorlardı. Elbette sıddiklerin derecesi mücahidlerin ve şehitlerin derecesinden daha yüksektir.
Ahmed bin Hanbel'in Müsned’inde Abdullah bin Mes'ûd'un rivayet ettiği bir hadiste şöyle vâriddir: Peygamberimizin (s.a.v) huzurunda şehidlerden bahsedildi. Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurdu: “Ümmetimden şehid olanların çoğunluğu yatakta ölenlerdir. Cephede iki saf arasında öldürülen nice kişilerin niyetini ise Allah bilir.”[3]
Bu hadis kalp amelinin uzuvların amelinden daha efdal olduğunu gösterir. Tefekkür kalp amellerindendir. Tefekkür nebevi hadis delaletiyle, insanların ve cinlerin ibadetlerinden daha hayırlıdır. Tefekkür tezekkürü gerektirir. Tefekkür ve tezekkür çeşitli marifetleri, iman ve ihsan hakikatlerini netice verir. Ârif hep tefekkürüyle tezekkürüne, tezekkürüyle tefekkürüne döner durur. Fettâh ve Alîm olan Allah’ın izniyle kalbinin kilidi açılır.
Menâzil sâhibi şöyle söyler: “Tezekkür tefekkürün üstündür. Tefekkür taleptir, tezekkür ise oluştur. Tezekkür tefekkürle hâsıl olan şeylerde olur. Sonra nisyanla kaybolur. Tezekkür ettiği zaman, tefekkürü bulur ve kazanır. Tezekkür mucizeler ve ibretler konumundaki tefekkürle hâsıl olan manaları idrak eder. Tezekkür ise tefekkürle mücizelere ve ibretlere galip gelir. Seyr ü sülûk azmini güçlendirir. Seyr ü sülûk ve mahbubu hissetme güçlendiği zaman ise, kalbin mahbuba olan seyri de hızlanır.”
[1] Müslim, Fedâilü's-Sahâbe, 11.
[2] Buhârî, Fedâilü'l-Ashab, 3; Müslim, Fedailü's-Sahâbe, 2.
[3] Ahmed bin Hanbel, I, 397.
