Maraş’ın işgalinin üzerinden bir asır geçti. Nasib olursa birkaç ay sonra da (Ocak-Şubat 2020) harbin ve kurtuluşun 100. yılı…
Geçtiğimiz yüz yılda çok şeyler geldi geçti, sayısız gelişmeler yaşandı. Maraş; herkesten daha çok hak ettiği “Kahraman” ünvânı gecikmeli de olsa 1973 yılında alarak, kendini günümüze bir Müslüman Türk şehri olarak taşımayı başardı. Galiba, 1920 ruhunun da en temel dinamiği bu kimliğin korunması ve gelecek kuşaklara aktarılması idi. Maraş Harbinin en küçük gazileri olup; “Kaç Kaç” hadisesinde, bırakıldığı karlar içerisinden sağ olarak kurtarılıp, hayata tutunanların bile son nesilleri artık aramızdan çekilmişlerdir. Babası aziz vatan uğruna şehid düştüğünde 2,5 yaşlarında olan Şehid Evliya Efendi merhumun kızı Muazzez hanımın (Karpuzoğlu) birkaç ay evvel vefatı, aslında bir devrin son sayfalarının kapanışı idi. Merhûme sessiz sedâsız bu alemden giderken; bu gidiş, birkaç kişi dışında kimsenin farkında olmadığı bir şehid teberriğinin gidişi oldu.
Kahramanmaraşlı geçen bir asırda ne kendisine yaşatılan vahşeti unuttu, ne de verilen mücâdele ve fedâkarlıkları unuttu. Kurtuluş gününden beri yapılan kutlamalar, anma törenleri, temsiller, yazılıp çizilenler, camilerine, okullarına, çeşmelerine, parklarına, belediyelerine, mahalle, cadde ve sokaklarına İstiklâlle ilgili verilen isimler bir vefa borcunun tezâhürleri idi. Son yıllarda çeşitli etkinlik, film, sempozyum, anıtsal yapılar gibi çeşitli alanlarda da çalışmalar yapıldı ve yapılmaya devam etmektedir. Konuyla ilgili bir kısım hatırat zaman içerisinde yayınlanarak ilim dünyasının ve okuyucunun hizmetine sunuldu. Bu konuda yapılanlara müteşekkir olmak her vatan evladının vazifesidir.
https://teketekhaber.com/maras-istiklal-harbinin-100-yilina-yonelik-bir-kisim-proje-onerisi-59249h.html
