Büğet köyünden Mendifa Kadın, maddi açıdan zor durumda kalır. Kimse ona yardımcı olmak istemez. Bir gün Mendifa kadın, köyün çıkışında, su deposunun kenarında yanmış bir şekilde bulunur. Mendifa kadının çaresizlikten gazla kendisini yaktığı anlaşılır. Kim olduğu bilinmeyen bir yakını Mendifa’ya şu ağıdı yakar:
Kaldım düşmanın eline gülmedim
Eller gibi bir murada ermedim
Emmiden dayıdan fayda görmedim
Kahrınan yanıyom yalan dünyada
Sağ günümde eşim, dostum çoğudu
Çağırdım gelmedi eşim uyudu
Ben ölürken su verenim yoğudu
Kahrınan yanıyom yalan dünyada
Deponun durağı yüce yarıdı
Dertliye teselli veren yoğudu
Yanıp yanıp yanmaması zorudu
Kahrınan yanıyom yalan dünyada
Eşim böyle miydi ahdımız n’oldu
Yanık yaralara yağmurlar doldu
O güzel Mendifa yazıda kaldı
Kahrınan yanıyom yalan dünyada
Kırıktır tecellim, yoksul kaderim
Dar akşamda burada yola girdim
Şu tatlı canımı heder ederim
Kahrınan yanıyom yalan dünyada
